എന്നെ ലൈക്കണേ....

Saturday, May 5, 2018

▫▪▫▪▫▪▫▪

പുഴയുടെ
മനസ്സുള്ള
മനുഷ്യൻ...
കടലിന്റെ
ആഴമുള്ള
ജീവിതം....
മഴയുടെ
നനവുള്ള
കവിത..;
അവൻ
ഖബറിന്റെ
ചിറകുള്ള
മൗനത്തെ
മുറിക്കുന്നു....!

.
.

പുഴയുടെ
നേർത്ത
വിരലുകൾ
പോലെ-
തന്നിലെ
ആഴങ്ങളിലേക്ക്
നനഞ്ഞിറങ്ങിയ
വേരുകളെ,
ഓർമ്മ കൊണ്ട്
ചുംബിച്ചു
രജസ്വലമായ
യാമങ്ങളിലേക്ക്
പലായനപ്പെടുന്നവൻ....!!

.
.
.

തങ്ങളിൽ
ഘനീഭവിച്ച
മറവിയുടെ
നിശ്ചലതടാകം....
ഇക്താരയുടെ
ഒരൊറ്റകമ്പിയുടെ
താഴ്‌വാരം...
വിരഹത്തിന്റെ
വേപഥു...
നേർത്ത
കിനാവിന്റെ
നിലാക്കടൽ...;
അവൻ നനഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു...!!!

.
.
.

പുഴയുടെ
ഉയിര് കൊണ്ട്
പുഴയുടെ
ഉടല് കൊണ്ട്
അവൻ
പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു...
പുഴയുടെ
ഉറവ് കൊണ്ട്
അവൻ നിറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു....!!!!

🌊

അവനൊരു ആകാശമായിരുന്നു!!!!!
🎑

Sunday, April 8, 2018

••••••••••••••••

°°°°°°°°°°°°°°

നിങ്ങളെങ്ങിനെ
തങ്ങളിൽ
ഈ ഞങ്ങളിൽ
പല നെഞ്ചിലെ
ചെഞ്ചോരയിൽ
നഞ്ചു കലക്കി....?
നിങ്ങളെന്തിനു
ഞങ്ങളെ
പല വാക്കിനാൽ
പകപോക്കിനാൽ
തമ്മിൽ തച്ചു
മരിക്കുവാൻ
ഇ(സ)ങ്ങളെ തന്നു..?

നിങ്ങളല്ലേ
ഞങ്ങളെ
നിങ്ങളാക്കിയത്..?
ഞങ്ങളല്ലേ
നിങ്ങളെ
ഞങ്ങളാക്കിയത്...??

നിങ്ങളെന്നും
നിങ്ങളാണ്..!
ഞങ്ങളെന്നും
ഞങ്ങളാണ്....!!

ചൂണ്ടുവിരലിലെ
മഷിയുങ്ങ്യാൽ;
നിങ്ങളെന്നും
നിങ്ങളാണ്‌...! 
ഞങ്ങളെന്നും
ഞങ്ങളാണ്.....!!

••••••••••
((ഞങ്ങളെന്നാൽ
നിങ്ങൾ മേയ്ക്കും
⭕കഴുതയെന്ന
പൊതുജനം...!!!!!))
♨♨♨♨

Tuesday, March 27, 2018

⚪⚫⚪⚫⚪⚫⚪

അത്ര മേൽ ഭീകരമായ കവിത എഴുതാനാണിരുന്നത്..
കാരണം അതിനേക്കാൾ തീവ്രമായ ഒരു രാത്രിയായിരുന്നു അത്.
ഒരു തെരുവ് കത്തിയമരുകയായിരുന്നു...!
വിറകു കൊള്ളികൾക്കു പകരം പച്ച മനുഷ്യരുടെ ഉടലുകൾ ഇട്ടു കത്തിച്ച അടുപ്പുകൾ ആയിരുന്നു ഓരോ വീടും..
അഗ്രം ചെത്തിയ ലിംഗമല്ലാത്തത് കൊണ്ട് സ്വന്തം ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടിയ പട്ടാളക്കാരനായിരുന്നു ഞാൻ.
അടുപ്പിനു മേലെ പാതി വെന്ത തനുവും മനവും കൊണ്ട്
ഇടുപ്പിനിടയിലെ ചെകിള ചെത്താത്ത മത്സ്യത്തെ കുറിച്ച് വികാരതീവ്രമായി ഓർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു..

അഹമ്മദാബാദ്..
നരച്ച നിറങ്ങൾ കൊണ്ട് ചമച്ച ചതുരങ്ങളിൽ
വസ്ത്രങ്ങളുടെ നിലക്കാത്ത വർണ്ണങ്ങൾ കൊണ്ട് നമ്മെ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും..
കണ്ണാടികൾ കൊണ്ട് പുതച്ച ഉടയാടകൾക്കിടയിൽ നിന്ന്
കണ്ണാടികളെക്കാൾ തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ഹരം കൊള്ളിക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ..
മധുരം വിളമ്പുന്ന കടകൾ..
മുംബൈയിലെ ഭാങ്ങിനെക്കാൾ വീര്യമുള്ള സർബത് ശാലകൾ..
ഉന്മാദം അതിന്റെ അമ്മവീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ സന്ധ്യകൾ..

ആരും അന്യരായിരുന്നില്ല അവിടെ..
എല്ലാവർക്കും പരസ്പരം മനസ്സിലാകുന്ന ഒരു മൗനം
ചുറ്റിലും പടർന്നിരുന്നു...

മലബാറി ഹോട്ടലിൽ
സാമ്പാറും ചോറും തീയലും ഓലനും
നാട്ടിലേക്കുള്ള രുചിവഴികളായിരുന്നു..

തെരുവ് കത്തുന്നു...
കവിതയിലേക്ക് അടർന്നു വീണ ചൂടിൽ അക്ഷരങ്ങൾ പൊള്ളിപ്പോകുന്നു..
മലബാറി ഹോട്ടലിലെ നാണുവാശാൻ  വിറകു പോലെ കത്തിത്തീർന്നു പോയി..
മൂത്ര സംബന്ധമായ അസുഖം മൂലം ബംഗാളി ഡോക്ടർ അഷുതോഷ് ബാനർജി ചെത്തിയെടുത്ത ലിംഗാഗ്രം നാണുവാശാന്റെ ജാതകം തിരുത്തി..

നാല്പത്തേഴു വയസ്സ് വരെ വിടാതെ പിന്തുടർന്ന ശനിയുടെ അപഹാരം
ശുക്രദശയിലേക്ക് വിലയിച്ചു എണ്പത്തിമൂന്നു വയസ്സു വരെ നീണ്ടു കിടക്കുന്ന രാജയോഗത്തിന്റെ ബാല്യത്തിലായിരുന്നു അയാൾ..

തട്ടുമ്പുറത്തെ ചൂടിൽ വെന്തുരുകി പട്ടാളക്കാരൻ എഴുതി..
ഒരടുപ്പിനു മുകളിൽ വേവുന്ന  ചുവന്ന നിറമുള്ള ഹൃദയത്തെ കുറിച്ച്..

പട്ടാളക്കാരൻ ഹിന്ദുവായിരുന്നു.
ഏയ് .. അല്ല, ഇസ്ലാമായിരുന്നു...
അല്ലല്ല.. കൃസ്ത്യാനിയായിരുന്നു..

അല്ലെങ്കിൽ യഹൂദനോ പാഴ്സിയോ സിക്കോ ജൈനനോ ബുദ്ധനോ ആയിരുന്നു..

അതുമല്ലെങ്കിൽ യുക്തിവാദി..

അപ്പോഴും പട്ടാളക്കാരൻ എന്ന ഞാനായിട്ട് പോലും
മനുഷ്യൻ എന്ന കോളത്തിലേക്ക് എന്നെ ഒതുക്കാൻ വയ്യാത്ത അത്രക്ക് ഭീകരമായ ഒരു കവിത തന്നെയാണ് സഹോ,
(ഇന്നത്തെ) അന്നത്തെയും  ഇന്ത്യ.....!!!

.......
കടപ്പാട്: അടുപ്പിനു മുകളിൽ വെന്ത് തീർന്ന രാത്രിയിലെ പ്രിയപ്പെട്ട *പട്ടാളക്കാരന്

Sunday, February 18, 2018

.......

മരിച്ചുപോയ പൈൻമരക്കാടിന്റെ ശിശിരശ്മശാനം..
ഗദ്ഗദങ്ങളിൽ ഖബറടക്കിയ നിന്റെ മൗനം..
യാത്രാമൊഴിയുടെ ജിപ്സിക്കലമ്പലിൽ
ലിപി നഷ്ടപ്പെട്ട നിനവിന്റെ വായ്ത്താരി..!

ഒരു നിശ്ശബ്ദതയുടെ കടൽ
നമുക്കിടയിൽ നുരയുന്നു..
അശാന്തിയുടെ ദ്വീപ് പോലെ
നമ്മുടെ ഓർമ്മ!!

നീയും ഞാനും തിരസ്‌കരിക്കപ്പെട്ട
ഒരു കവിതയുടെ വരികകളാണ്..
അവരവരാൽ
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു പോയ
ഒരു കിളിക്കൂട് പോലെ..
നിറം മാഞ്ഞു ചിഹ്നങ്ങളുടെ നിർവികാരത പേറിയ ചൂണ്ടുപലക പോലെ..
സ്വയം തങ്ങളിലേക്ക് പെയ്തു തീർന്ന മഴയുടെ മേഘജഡം പോലെ..
എത്രക്ക്
എത്രക്കെത്രക്ക്
ശൂന്യമായ വിക്ഷുബ്ധതയാണിത്..!

വാക്കുകൾ എന്ന് പേരുള്ള 
മീസാൻ കല്ലുകൾ നിരത്തിയ
ശവപ്പറമ്പുകളാണോരോ കവിതയും..;
എന്നിട്ടും വായനയുടെ മാമോദീസ മുങ്ങി അവയൊക്കെ പുനർജ്ജനിക്കുന്നു..!!

നിന്റെ സ്വപ്നത്തിന്റെ വേനലിൽ പൊള്ളി
എന്റെ നിദ്രയുടെ നിലാവുരുകുന്നു..
നിന്റെയാശ്ലേഷത്തിന്റെ കുളിരിൽ തെന്നി
മൗനങ്ങൾ വീണു മരിക്കുന്നു..!

ഞാനെന്നേ മരിച്ചു പോയതാണ്..
എനിക്ക് പോലും ഓർമ്മയില്ല..!
നിന്റെ നിശ്ശബ്ദമായ കണ്ണീർമൊഴികളിൽ നിന്ന്
വായിച്ചെടുക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം, 
ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നു എന്നൊരു മുൻ‌കൂർ ജാമ്യം..!!

എന്റെ ഡയറിയിൽ നിന്ന്
നിങ്ങളത്രക്ക് അളവറിയാത്ത  വികാരവിക്ഷോഭങ്ങളിലേക്കാണ് പറിച്ചു നടപ്പെടുന്നത്..
എനിക്ക് മനസ്സിലാവും..

എന്നിട്ടും മരണപ്പെട്ടുപോകാതെ
ബാക്കിയായ
ഒരുയിരിന്റെ നിനാദങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് കേൾക്കുവാനാകില്ല..

ഉയിരിന്റെ പേച്ചുകൾക്കു ഭാഷയില്ല..
ലിപിയില്ലാത്ത,
അച്ചുകൂടങ്ങൾ നിരത്തി വെച്ച് മഷിയുടെ ഉടുപ്പുകൾ ഇടാനാവാത്ത
തികച്ചും വിശുദ്ധമായ
മൗനത്തിന്റെ
വിസ്ഫോടനങ്ങളാണത്...

അല്ലെങ്കിലും ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നു എന്നതിന്,
ഞാൻ മരിച്ചു പോയി എന്നതു തന്നെയാണ്
 തെളിവ്..;
നിന്നെ കുറിച്ച് വീണ്ടും ഓർക്കുന്നു
എന്നതും...!!

........

Monday, August 28, 2017

■□■□■□■□■□■□■

കവിയുടെ വീട്;
അടുക്കി വെച്ച പുസ്തകങ്ങൾക്കപ്പുറം
ചിതറിക്കിടക്കുന്ന
വാക്കുകൾ..
ഏതു നിമിഷവും
മഷി തീർന്നു പോയേക്കാവുന്ന
പാർക്കർ പേന..
മൗനം തിന്നു തീർത്ത
രാപ്പകലുകൾ..
കരച്ചിൽ തിളയ്ക്കുന്ന
അടുക്കള..
മഴയുടെ നൂലേണിയേറി
മാനത്തേക്ക്
കയറിപ്പോകാവുന്ന
ചായ്പ്പ്..
കവിതകൾ,
മുളകും
മാങ്ങയും
നാരങ്ങയും ചേർത്ത്
ഉപ്പിലിട്ടു വെച്ച ഭരണികൾ..
കുടിച്ചു തീർത്തിട്ടും
ബാക്കിയായ
കവിതകളുടെ
ചില്ലുപുസ്തകങ്ങൾ...
മുറ്റം;
പുല്ലുകളുടെ
ഹരിതലിപികളാൽ
എഴുതപ്പെട്ട ഖണ്ഡകാവ്യം..
അടച്ചിടാനാവാത്ത ഗേറ്റ്;
ഓർമ്മയുടെ തുരുമ്പിച്ച ഭൂപടം..!

മറവിയുടെ ഓടാമ്പലിട്ട
വാതിലിനപ്പുറം
കവിയുടെ വീട്
മയങ്ങുന്നു..

എത്രയോ കൊല്ലങ്ങൾ
ഉണ്ണാതെ മിണ്ടാതെ
വെയിലും കാറ്റും മഴേം മഞ്ഞും കൊണ്ട്
കവിക്ക് വേണ്ടി ഉറങ്ങാതിരുന്നോളാണ്....
പാവം,
ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ.....!
●○●○●○●

●○●○●○●


മാരത്തള്ളി അഥവാ
മാർത്തഹള്ളിയിലെ ദിവസങ്ങൾക്കു
ചാണകത്തിന്റെ മണവും,
നായ്ക്കളുടെ നോട്ടവും,
സൈനികവിമാനങ്ങളുടെ ഇരമ്പവുമായിരുന്നു...
പ്രതീക്ഷ ബാറിന്റെ കോണിപ്പടിയിൽ പരസ്പരം
വാക്കും, ഗോൾഡ് ഫ്‌ളേക് കിങ്ങും
പുകച്ചു തള്ളി നമ്മളിരുന്നു..
പണിക്കർ ട്രാവൽസിലെ
കന്നഡ മാത്രം മാത്താടുന്ന മലയാളി പെണ്ണിനെ
ചിന്തകളിൽ ചുംബിച്ചു പകലുകളും,
സ്വപ്നങ്ങളിൽ രമിച്ചു രാത്രികളും.....!
മോണോറെയിൽ മുറിച്ചിട്ട
നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയം പോലെ,
നമ്മളും;
ഒന്നാണെങ്കിലും രണ്ടായിരുന്നു...
ചങ്ങാതി,
നമുക്കിടയിലൊരു മൗനത്തിന്റെ റിങ് റോഡുണ്ടായിരുന്നു..
വോഡ്കയുടെ ചവർപ്പിൽ
മുങ്ങിപ്പോയ ഒരു ഡിസംബർത്തെരുവിൽ
നാക്കിൽ മരിച്ച വാക്കുകൾ കൊണ്ടെന്നെ നോക്കി
നീ നടന്നു പോയി;
ആൾക്കടലിന് മുകളിലൂടെ പ്രവാചകനെ പോലെ.....!
നിന്റെ പ്രയാണത്തിന്റെ തുടർച്ചകൾ
ജീവിതത്തിന്റെ ചതുപ്പുനിലങ്ങളിൽ നിന്ന്
തിരിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത പാതകൾ പോലെ
എന്നിൽ ബാക്കിയായി.

കാലമൊരു തീവണ്ടിയായിരുന്നു..
അനുനിമിഷം ക്ലിക്ക് ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്ന
'പകൽക്കിനാവന്റെ' ക്യാമറകവിതകൾ പോലെ
ജനലുകൾ പരശ്ശതം ചിത്രങ്ങൾ നെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു..
തുടർച്ചയായ നിശ്ചലദൃശ്യങ്ങളുടെ കൊളാഷുകൾ;
(തുടർച്ചകൾ മടുപ്പിക്കുമെങ്കിലും...!)

ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞെത്തിയ ജൂണിൽ
പാലികാബസാറിന്റെ ആൾച്ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ
നിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും കണ്ടെത്തി..
ജോധ്പുരി ചപ്പലു വിറ്റു ഭേൽപുരി മേടിച്ചു തിന്നു
'കുഴൂരിന്റെ' കവിത മൂളി നീ ജീവിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
"നോക്ക്, ഈയാകാശത്തിലേക്ക് വേരുകൾ മുളച്ച
അവന്റെ കവിതമരത്തിലേക്ക്  കയറിക്കയറിപ്പോവുകയാണ് ഞാൻ"
ഭാംഗിന്റെ ചൂരുള്ള നിശ്വാസങ്ങൾ കൊണ്ട്
നീയെന്നെ തൊട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു...

അടർന്നുവീണ നിമിഷദളങ്ങൾ എന്ന് ക്ളീഷേ പുരട്ടി വിളിച്ചു
സമയത്തിന്റെ കടൽവഴിയിലൂടെ
മരുഭൂമിയിലേക്ക് സ്വയം നഷ്ടപ്പെട്ട സെപ്റ്റംബർ..
ഉരുകിത്തിളക്കുന്ന ലോഹപ്പാത്രമാണ്
ഈ നഗരമെന്ന് നീ പറയുമായിരുന്നു എന്ന് ഞാനോർത്തു ..
ജോലിത്തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് ജോലിത്തിരക്കുകളിലേക്ക്
പണിതിട്ട പാലങ്ങളായിരുന്നു ദിവസങ്ങൾ..
നിന്നെ ഞാൻ മറന്നു പോയിരുന്നു..
എന്തിനു,
എന്നെ പോലും ഞാൻ മറന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു...
എന്നിൽ നിന്നും അടർന്നു വീണു കൊണ്ടിരുന്ന
ദളങ്ങളായിരുന്നു ഞാൻ...

ഇപ്പൊ നിന്നെ ഓർക്കാൻ കരണമെന്താവോ??
"നീയും ഞാനുമില്ലാത്ത കവിതയെഴുതിത്തീർന്നു;
മരണമെന്ന് പേരിട്ടു"
എന്ന സ്റ്റാറ്റസ് അപ്‌ഡേഷന് ശേഷമായിരിക്കണം..
നീയിപ്പോൾ എവിടെയായിരിക്കും??
ഒരുപക്ഷെ,
ഏതെങ്കിലുമൊരു പൗരാണിക നഗരത്തിലെ
വിഗ്രഹങ്ങളുടെ വ്യാപാരശാലയിൽ,
അല്ലെങ്കിൽ വാക്കുകൾ വിൽക്കുന്ന ഒരു പത്രമോഫീസ്...
അതുമല്ലെങ്കിൽ,
തുടർച്ചകളിൽ മനം മടുത്തു മഹാമൗനത്തിന്റെ
നിശ്ശബ്ദതയിൽ..

സാധ്യതകൾ ആകാശത്തിലേക്ക് വേരുമുളച്ചു തുടങ്ങിയ മരമാകുന്നു;

ചിലപ്പോൾ നീയിപ്പോഴൊരു
ആൾദൈവമായിരിക്കും;
നമ്മുടെ നാട്ടിലിപ്പോൾ അതിനാണല്ലോ ഒരു ഒരു ഒരിത്....!!

□■□■□■□■

Thursday, August 10, 2017

.............

✡✡✡
എന്റെ ബ്ലൂവെയ്ൽ കിനാവിലെ
കടൽത്തീരം..
നിന്റെ നിഴലളന്നു പോറിയ
വെയിൽനിറങ്ങൾ..
മരണത്തിലേക്കെന്ന പോലെ
നീണ്ടു കിടക്കുന്ന
ജലചലനങ്ങൾ....!
ഇരുട്ട് മണക്കുന്ന പകലുകളാണ്
ഓരോ മൗനവും;
മരണത്തിന്റെ ഇടനാഴിയിൽ വരയുന്ന
ജീവിതമെന്ന കാൽപ്പാടു പോലെ...!

ഹാക്ക് ചെയ്യപ്പെട്ട
ഓൺലൈൻ വിലാസങ്ങളിൽ നിന്ന്
ഒരു ഫേക്ക്ഡാറ്റയിലേക്ക്
അടർന്നു വീണ പരിചയങ്ങൾ..
മുഖമില്ലാത്തവരുടെ
വേദപുസ്തകത്തിൽ
വായിക്കാനാവാത്ത ചില ലിപികൾ..!

മൃതദേഹങ്ങളാണ്‌
നാം പലപ്പോഴും..
യാത്രകളുടെ നൈരന്തര്യങ്ങളിൽ
മാഞ്ഞുപോയ കാൽപാടുകളിൽ
തീർന്നു  പോയ ജീവിതങ്ങളെ കുറിച്ച്
ഉള്ളിൽ കരയുന്നവർ...
നിശ്ചലത കൊണ്ട്
ശരീരങ്ങൾ ആവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു;
മൗനം നാവിലസ്ഥിയാവുന്നു..!

ഈ ഗെയിമിൽ
നിന്റെ ശിഥിലമായ ചിന്തകൾ കൊണ്ട്
ഞാനൊരു മാപ്പ് വരച്ചെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്..
ഇനിയുള്ള വഴികളിലേക്ക്
തുറക്കപ്പെടുന്ന താക്കോൽപഴുതാണത്..!
അടുക്കും ചിട്ടയുമില്ലാത്ത
നിന്റെ ഓർമ്മകൾ കൊണ്ടൊരു
നാവിഗേഷൻ കൂടി വേണം..!!

മരണത്തിന്റെ മധുരം;
ജീവിതത്തിന്റെ കയ്പ്..!

അതേ,
പലപ്പോഴും രുചികൾ
പരസ്പരം ഭോഗിക്കുന്ന
ലൈംഗികഅഭയാർത്ഥികളാണ്...!!

⚪⚫⚪⚫⚪⚫

Friday, July 28, 2017

........

🔽🔼🔽🔼🔽
യാത്രകളുടെ മണമുള്ള
തുറമുഖം;
കടലിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക്
തുളഞ്ഞിറങ്ങാനുള്ള
കഠാരികൾ പോലെ
കപ്പലുകൾ..!
മഞ്ഞു കുടഞ്ഞു
പാഞ്ഞു പോകുന്ന
കാറ്റിന്റെ ഉയിർപ്പാട്ട്;
വറുതിയുടെ നിറമുള്ള
ഓക്ക് മരങ്ങളുടെ
പിറുപിറുപ്പ്...!
നേരം വെളുത്തിട്ടും
മേഘപ്പുതപ്പിനുള്ളിൽ
മൂടിപ്പുതച്ചുറങ്ങുന്ന
സൂര്യബാല്യം;
മഴയേറ്റതു പോലെ
നനഞ്ഞ നിനവുകളുമായി
അവളുടെ
പുലർകാലം.....!

🔘🔘🔘
'എമ്മെ' എന്ന് പേരുള്ള
പെൺകുട്ടി
ആ തുറമുഖ നഗരത്തിൽ
എന്ത് ചെയ്യുന്നു..??

ഭൂപടത്തിൽ നിന്നും
അഴിച്ചെടുത്ത
മൺരേഖകൾ കൊണ്ട്
വരച്ചു തീർക്കാനാവാത്ത
ഒരു നഗരത്തിന്റെ ചിത്രം
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ
തിളങ്ങുന്നു..
ഒരു  ബ്രെഡിൽ
തേച്ചു തീർന്ന ചീസു പോലെ
അവളുടെ സങ്കടം
തേഞ്ഞു തീർന്നതാവാം...

🔘🔘🔘
ചോദ്യം അപ്പോഴും ബാക്കിയാണ്;
'എമ്മെ' എന്ന് പേരുള്ള
ആ തുറമുഖ നഗരത്തിൽ
പെൺകുട്ടി എന്ത് ചെയ്യുകയാണ്..??

ആ നഗരത്തിന്റെ പേരാണോ
ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പേരാണോ
"എമ്മെ"
എന്ന് സംശയിച്ചു
വായനയുടെ
സംത്രാസത്തിൽ പെട്ടുഴലുന്ന
അനുവാചകനെ കാണുമ്പോൾ
ഉള്ളിൽ പൊട്ടിയ ചിരിയൊതുക്കി
കവിയോർക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു;
അല്ല,
ശരിക്കും ആരുടെ പേരാണ്
"എമ്മെ"....????

കവിത നിശ്ചലമായ
തടാകമാകുന്നു..
അപ്പോഴാണ്..
അതേ..
അപ്പോൾ തന്നെയാണ്
കവിക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നത്.....!!

താൻ കവിയേ അല്ല !!!!!

താനൊരു കഥാകാരൻ  ആയിരുന്നു....!!!!!
താനെഴുതി തുടങ്ങിയ
കഥയായിരുന്നു അത്.....!!!!

വിസ്മൃതിയുടെ വിഹായസ്സിൽ നിന്ന്
അടർന്നു വീണ
സ്മൃതിയുടെ നനവുള്ള
സലിലദളങ്ങൾ
അയാളെ പൊതിയുകയാണ്‌..
പൊഴിഞ്ഞു പോയ
തൂവൽ  തേടി
പറന്നു പോയ പറവയെ പോലെ
അഴിഞ്ഞു വീണ
കാലത്തിന്റെ ചരടുകൾ
അയാൾ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു...!!

ശരിക്കുമതൊരു മരുഭൂമിയായിരുന്നു..
ഒട്ടകമായിരുന്നു..
മണൽക്കാറ്റായിരുന്നു....!!
അതായാളായിരുന്നു......!!
അത് ഞാൻ തന്നെയായിരുന്നു.....!!

🔘🔘🔘
അപ്പോൾ എമ്മെ ആരായിരുന്നു ??
നിനക്കിപ്പോൾ ഓർമ്മ വരുന്നുണ്ടോ??

🌎ഗുൽമോഹർ പൂത്ത
പാതയോരങ്ങളിൽ
പ്രണയത്തിന്റെ
പ്രാപ്പിടിയൻ മിഴികളുമായി
ഞാൻ നിന്നെ കാത്തു നിന്നിരുന്നു ..
വയലറ്റ് നിറമുള്ള
ആകാശമെന്നു
ഞാൻ നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെയും,
ചോര തെറിച്ച നിലാവിനെ
ചവച്ചരക്കുന്ന സ്രാവുകളെന്നു
നീയെന്റെ ചുംബനങ്ങളെയും
പേരുവിളിച്ച സായാഹ്നങ്ങൾ....!!

ഉടലുകൾക്കിടയിൽ
നിഴലുകൾക്കിഴയാൻ പോലും
ഇടമില്ലാതെ പോയ
രാപ്പകലുകളിൽ നിന്ന്
നമുക്കിടയിലലിഞ്ഞു പോയ
മൌനത്തിന്റെ സാഗരം;
വിരഹത്തിന്റെ മരുഭൂമി..!!

എമ്മെ എന്ന് പേരുള്ള പെൺകുട്ടി
നമുക്ക് പിറക്കാനിരുന്ന
നമ്മുടെ മകളായിരിക്കണം....!
അതുമല്ലെങ്കിൽ
ഞാനെഴുതാനിരുന്ന കവിതയുടെ
പേരായിരിക്കണം;
എഴുതിയെഴുതി കഥയായിത്തീരുന്ന
ചില കവിതകൾ.....!!!!

🔴🔵🔴🔵🔴🔵

Friday, July 14, 2017


വെറുപ്പ് എന്ന്  പേരുള്ള രാജ്യം;
കറുത്ത നിലാവിന്റെ
അതിർത്തി രേഖകൾ...
ചോരയുടെ മണമുള്ള നിഴലുകൾ കൊണ്ട്
ഭൂമിയെ മുറിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു..!
ആർത്തവം നിലച്ച പെണ്ണിന്റെ
ഊഷരമായ സ്വപ്‌നങ്ങൾ പോലെ
പുഴകൾ;
ഒഴുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വത്വം പേറി
മണൽച്ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ
കബറിടം തേടുന്നു...

അടർന്നുവീണ തൂവലുകളെ കുറിച്ച്
നോവുന്ന പക്ഷിയുടെ
പാട്ടിന്റെ  താഴ്‌വരയിൽ
കാലം അസ്തമിക്കുന്നു..!

ഇടറിവിണ്ട പരിണിതിയുടെ
തൂക്കുപാലങ്ങൾ താണ്ടി
ഭൂതത്തിലേക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്ന
തീവണ്ടിക്കിനാവിൽ
ഞാനെന്നെയും നിന്നെയും
തിരയുന്നു....!!

ആകസ്മികമാണോരോ
യാത്രയുമെന്നു
പിറുപിറുക്കുന്ന വാലാട്ടിക്കിളിക്ക്
നിന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ നിറം..

വിരഹമെന്നു പേരിട്ട വഴിയുടെ
ഒറ്റക്കിതപ്പുള്ള ചെരുപ്പടയാളങ്ങൾ..
ബാക്കിവെച്ച കളിമൺയാത്രയിൽ
കുഴയുന്ന പാദങ്ങൾ..

രാഷ്ട്രമീമാംസയിൽ
മാംസം മണക്കുന്നു
രാഷ്ട്രീയത്തിൽ
രാഷ്ട്രം ചുവക്കുന്നു..!!

പ്രേമമെന്നു വിളിക്കാൻ പാകത്തിൽ എന്റെ ഹൃദയം ചുരക്കുന്നു
നിന്റെ ആത്മാവിൽ ഞാനെന്റെ
പ്രണയം വരക്കുന്നു..

മറന്നുപോയ പശുവിന്റെ
അകിടാണ് കാലം
മരിച്ചു പോയ കിടാവിന്റെ
ഖബറാണ് കലഹം..!

പശുവിറച്ചി തിന്നത് ഞാനല്ല
പശി നിറച്ചു തന്നതെന്റെ ഉദരമല്ല..
എന്നിട്ടും നിന്നെ പ്രേമിച്ചതിന്റെ പേരിൽ
ഞാൻ മരിച്ചു വീഴുന്നു..!!

നീ കരഞ്ഞു കണ്ണുകളിൽ കുരുത്ത
കണ്ണീർക്കടലിൽ
എന്റെ വേദനയുടെ തിരകളുണ്ട്..
മറക്കാതെ നീയത്
ഹൃദയത്തിൽ കൊരുത്തു വെക്കുക..
ഇനിവരും ജന്മത്തിൽ
പശുവില്ലാക്കാലത്തിൽ നമുക്ക്
പിറവിയെടുക്കാം....
പ്രണയം കൊണ്ടൊരു രാജ്യമുണ്ടാക്കാം.........!!!

Friday, March 17, 2017

......

ഡോംബിവിലിയിലെ സായാഹ്നങ്ങൾ
വടാപാവിന്റെ മണമുള്ള മൗനങ്ങൾ കൊണ്ട്
നമ്മൾ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു..

ഒരു ട്രെയിനിന്റെ വാഗൺട്രാജഡികളിൽ നിന്ന്
പുനർജനിച്ചു
ജീവിതത്തിന്റെ നഗരകാണ്ഡത്തിലേക്ക്
നടന്നുപോകുന്ന ആൾക്കൂട്ടങ്ങൾ..
ചീഞ്ഞു തുടങ്ങിയ തക്കാളികൾ
പീറപ്പലകയിൽ നിരത്തിവെച്ച്
തന്റെ പറഞ്ഞുതേഞ്ഞ ശബ്ദം കൊണ്ട്
വിലപറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വൃദ്ധ..
ഇളനീർ കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ
തന്റെ വരവുകാരെ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മദ്രാസിബാബു..
ചുറ്റിലും,
ശബ്ദങ്ങളുടെ ഒരു കടലിരമ്പുന്നു..!

തകരഷീറ്റുകളുടെ ആകാശങ്ങൾ
നിരത്തി വെച്ച ചേരിയുടെ
നരച്ചുപോയ ലോകം പിന്നിൽ മറച്ചു പിടിച്ച്
ചതുരനാകാശങ്ങളുടെ കോൺക്രീറ്റ് കാഴ്ചകൾ കൊണ്ട്
നഗരം ചിരിക്കുന്നു....!

നമുക്കിടയിൽ നിന്നും മാഞ്ഞു പോയ നിമിഷങ്ങളിൽ നിന്ന്
നഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയ നമ്മളെകുറിച്ചു
ഓർമ്മ വരുന്നു..
ഓരോ തെരുവിലും  ഓർമ്മകളുടെ വാണിഭശാലകൾ തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു..
നിശ്ശബ്ദമായ കരച്ചിലിനൊടുവിൽ
താന്താങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളും പേറി
എല്ലാവരും മടങ്ങുന്നു;
അഭിശപ്തമായ ജീവിതത്തിരക്കുകളുടെ ആൾക്കടലുകളിൽ ഒലിച്ചു പോകുന്നു...!

പ്രാവുകൾ ചിറകടിച്ചുയരുന്ന നടപ്പാതയിലൂടെ
കൈകൾ കോർത്ത് പിടിച്ചു നടക്കാം..
ചിറകില്ലാത്ത പ്രാവുകളാണ് നമ്മൾ എന്ന്
പരസ്പരം ഉരുവിടാം..
പ്രണയത്തിന്റെ പാദമുദ്രകൾ അണിഞ്ഞു
സ്നിഗ്ധമായിതീർന്ന വഴിയിൽ നമ്മളെ മറന്നു വെക്കാം..!

ഭാംഗിന്റെ ലഹരിപുതച്ച രാത്രിക്ക് മുൻപ്
നമ്മൾ പിരിഞ്ഞു പോവുകയാണ്..
ബീറ്റ് പോലീസിന്റെ പരുക്കൻ ശബ്ദങ്ങൾക്കും,
ബംഗാളി പിമ്പിന്റെ കുഴഞ്ഞു തുടങ്ങിയ ഇടപാടു വിളികൾക്കുമപ്പുറം,
നിരത്തിൽ നമുക്കിടയിലെ അകലങ്ങൾ കൂടി വരുന്നു..
എതിർ ദിശയിലേക്ക് ഒഴുകി പരസ്പരം നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകുന്ന
രണ്ട് പുഴകൾ..

അതെ,
മൗനത്തിന്റെ ഈ കടലാണ്
ഇനി ബാക്കിയുള്ളത്...!!

🎑