............

'എന്നെക്കുറിച്ച് കവിതയെഴുതാത്തതെന്താ സാബ്?'
എന്ന്
അവൻ ചോദിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ട്
കുറെ നാളായി.
'അല്ല ഓനെ കുറിച്ച് കവിതയെഴുതാൻ മാത്രം
എന്താണുള്ളത്..?'
എന്ന് ഞാനും..!

ജീവിതമെന്ന തെരുവ്
തകരഷീറ്റ് മേഞ്ഞ ചായ്പ്പുകൾ
ചെളി നിറഞ്ഞ ഗലികൾ...!
നഗരത്തിലേക്ക് നീളുന്ന നിരത്തിന്റെയോരത്ത്
അവൻ ഒരു ചമാർ ആയിരിക്കണം..
അല്ലെങ്കിൽ ധോബി
അതുമല്ലെങ്കിൽ ഇളനീർക്കച്ചവടക്കാരൻ..

ചായ്പ്പിൽ കുറെ ജീവിതങ്ങൾ
ഒറ്റജാലകത്തിന്റെ വെളിച്ചവാതിൽ തുറക്കുന്നതും കാത്ത്...

നിന്നെ കുറിച്ച് കവിതയെഴുത്യാൽ
എന്റെ കവിത നിറച്ചു ധർമസങ്കടങ്ങളുടെ പൂക്കൾ വിരിയുമെന്ന് അവനോടു ഞാൻ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു......
കവിതയൊരു ജഡ്ക യാന്നോ എന്നവനും..
ചേരിയിൽ നിന്ന് രാവിലെ വലിച്ചുരുട്ടി കൊണ്ടുപോയി
നഗരത്തിലെ മാന്യൻമാരെ പേറി രാത്രി വരെ വിയർപ്പിന്റെ കിതപ്പുള്ള ചുമച്ചുവടുകൾ വെക്കുന്ന റിക്ഷക്കാരനായിരുന്നു അവൻ...
വലിക്കാനല്ലാതെ, ചവിട്ടാനല്ലാതെ
അതിൽ കേറി സഞ്ചാരിയാവാൻ അവന്റെ സങ്കടങ്ങൾക്കാവില്ലല്ലോ??
ഭാങ്ങ്‌ കുടിച്ചു കുടിച്ചു വീണു കിടന്ന
അന്തിപ്പാടികളിൽ അവന്റെ
പാട്ടുകൾ ലഹരിയുടെ നിറം തേച്ചു പടർന്നു;
ചിട്ടി ആയിഹെ..... വതൻസെ.. ചിട്ടി ആയിഹെ...
'നാച്ഘറിൽ' നിന്ന് ചിലങ്കകളുടെ വശ്യതാളങ്ങൾ ഇരുട്ടിലേക്ക് പ്രലോഭനങ്ങളുടെ സ്വരക്ഷണങ്ങൾ
മുഴക്കുമ്പോൾ പോക്കറ്റിൽ  അവശേഷിച്ച അവസാന ചില്ലറയും
പെയ്തൊഴിയും..

പതിരാവ്
വീട്ടിലേക്കെത്തുന്ന നേരം
അരപ്പട്ടിണിയുടെ ദൈന്യതയിൽ പക്ഷെ,
പ്രതീക്ഷയുടെ നിലാവ് പരയ്ക്കുന്ന
മുഖങ്ങളെ അവഗണിച്ചു കീറിപ്പറിഞ്ഞ തന്റെ കമ്പിളിയുടെ ഇല്ലാച്ചൂടിലേക്ക് രക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ
ഇന്നും ഒന്നും കൊണ്ടുവന്നില്ലേ എന്ന് അങ്കലാപ്പോടെ വിലപിക്കാൻ
അവന്റെ ഭാര്യ മറക്കുന്നില്ല.
ദേഷ്യത്തോടെ മുരണ്ട് എന്നെ പഠിപ്പിക്കാൻ നീയായോടീ ...*മോളെ എന്ന് അവളുടെ നഭിക്കിട്ടു ചവിട്ടാൻ അവനും..

നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ
'എന്നെ കുറിച്ച് കവിതയെഴുതാത്തതെന്തേ സാബ്?'
എന്ന്
അവൻ ചോദിച്ചു തുടങ്ങും...
നിന്നെ കുറിച്ച് കവിതയെഴുതാൻ
എന്താണുള്ളത് എന്ന് ഞാനും..!

....
ജീവിതമെന്ന കവിത
എഴുതിയാൽ വായിക്കാൻ കൊള്ളില്ല,
പലപ്പോഴും.....!!

...........

ആകാശത്തിന്റെ ചരടറുത്ത്
പകൽ മരത്തിലേക്ക്
ഇഴഞ്ഞിറങ്ങുന്നുണ്ടൊരു മഴ..
☔
കടലിന്റെ ജലച്ചിതയിലേക്ക്
തിരപ്പടവുകളിലൂടെ
ഒഴുകിയലിയുന്നുണ്ടൊരു പുഴ..
🌊
ഇലപൊഴിയും കാലത്തിലേക്ക്
ഇലഞ്ഞിമണം പൊഴിച്ച്
തിരളുന്നുണ്ടൊരു കാറ്റ്..
🍃

................

ഇസ്താംബൂളിലെ
ഇടുങ്ങിയ തെരുവിൽ വെച്ചാണ്
നിന്നെ ഞാൻ കണ്ട് മുട്ടുന്നത്...!
മദ്യശാലയിൽ
എന്റെ പേരുള്ള വീഞ്ഞ് നുകർന്ന്,
പരസ്പരം പെയ്യുന്ന വാക്കുകളുടെ
മഴ നനഞ്ഞ്,
നിന്റെ പേരുള്ള ഒരു കവിതയിലേക്ക്
അലിഞ്ഞിറങ്ങുകയായിരുന്നു നമ്മൾ..!

മദ്യശാല ഒരു രാജ്യമാണ്‌
നമ്മുടെ മേശ അതിന്റെ  (ഉന്മാദങ്ങളുടെ) തലസ്ഥാനവും..!
സംസാരിക്കുന്നവൻ രാജാവും,
കേൾവിക്കാർ പ്രജയും ആകുന്ന
നൈരന്തര്യത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം
നിനക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ?

അനന്തരം നീയെന്റെ രാജാവായി..
നാക്കിൽ പൊള്ളുന്ന വാക്കുകൾ കൊണ്ട്
നീയെന്നെ ഭരിക്കാൻ തുടങ്ങി...!

ഞാനെന്റെ പേര് മറന്നു പോയിരുന്നു
അത്കൊണ്ട് തന്നെ മദ്യം വിളമ്പുന്നവനോട് ഞാനെന്റെ പേര് ചോദിച്ചു..
അവൻ പകർന്നു തന്ന വീഞ്ഞിനു എന്റെ പേരായിരുന്നു എന്നാണോർമ്മ....!

നിന്റെ പേര് നീയും മറന്നു പോയിരുന്നു
നീയെന്നു പേരുള്ള കവിത പോലും നമ്മൾ മറന്നു പോയിരുന്നു..!
കവിത ഓൺലൈനിൽ കോപിപേസ്റ്റ് ചെയ്യുന്ന ഫേക്ക്സുന്ദരിയുടെ നമ്പർ ഓർമ്മയുണ്ടോ സഖാവേ?

"നമ്മുക്ക്‌ നമ്മുടെ മറന്നു പോയ പേരുകൾ
ഭൂമിയിൽ ഉണക്കാനിട്ട്‌ മറ്റോരു രാജ്യത്തിന്റെ കടപ്പുറത്ത്‌
കപ്പലണ്ടിയും കൊറിച്ച്‌ നടക്കാം...."
നീ പറഞ്ഞു.

നമ്മിൽ നിന്നഴിഞ്ഞു പോയ പേരുകൾ
വഞ്ചികൾ/കപ്പലുകൾ ആയി പണിയെടുക്കാത്തവരുടെ രാജ്യം തേടി
തുഴഞ്ഞു പോകുന്നതു കണ്ട് എനിക്ക് ചിരി പൊട്ടി....

ഒരുകാര്യം അറിയുമോ?
അപ്പോഴൊന്നും
ശരിക്കും നമ്മൾ ജനിച്ചിരുന്നില്ല.
നമ്മളൊരിക്കൽ ജനിക്കുമെന്നും
നമുക്ക് പേരുകൾ ഉണ്ടാകുമെന്നും
പിന്നെ നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടുമെന്നും
ജനിക്കാതെ തന്നെ നമ്മളോർത്ത് നോക്കിയതാണ്....!

.....
സഖാവെ..
ഒരൊറ്റ നിഴലിൽ നിന്ന്
നമ്മളെ അഴിച്ചെടുക്കാൻ
ഒരു വെയിൽസൂചി ഇപ്പോഴേ
കയ്യിൽ കരുതുന്നതാ നല്ലത്.......

🎑💖🎑

..........

ഒറ്റി കൊടുത്തവരോട്
പകരം വീട്ടുവാൻ വേണ്ടി
ഉയിർത്തെണീറ്റവൻ,
(കറുത്ത) ദൈവപുത്രൻ..!
മഹിഷമാംസം കൊണ്ട്
മേഘങ്ങൾ പടക്കുന്നു
വാഗ്ദത്ത ഭൂമികൾ
തിട്ടൂരമില്ലാതെ സ്വന്തമാക്കിയ
പൂണൂൽക്കച്ചവടക്കാർക്ക് മേലെ
തോരാത്ത മഴ പെയ്യിക്കുന്നു..

നഗ്നനായ നാട്ടുരാജാവ്;
ഇല്ലാത്ത രാജ്യസ്നേഹത്തിന്റെ
അഗ്നികുടിച്ചു വറ്റിയ നിയമപുസ്തകം..!
ഭഗ്നമായ ഋതുക്കളെ കുറിച്ച്
പാട്ടു പാടി ത്തളർന്ന ഗായകർ;
ഒരു രാഷ്ട്രമായ് മാറിയ
കലാലയം....... കലികാലം..!

വെമുലയെന്നു പേരുള്ള
കനൽക്കിനാവിനെ
പോരാട്ടം എന്ന കവിതയിലേക്ക്
പകർത്തിയെഴുതുന്നു, കവി...!!


.....

ഞാനൊരു തെറ്റ് ചെയ്തു.. ഒരു പുസ്തകം ഇറക്കി

ഞാനൊരു തെറ്റ് ചെയ്തു..
ഒരു പുസ്തകം ഇറക്കി 

..........

നമുക്കിടയിൽ തളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന മൗനത്തിന്റെ തടാകത്തിൽ നിന്ന്
സ്വർണ്ണച്ചെകിളകളുള്ള  മീനുകൾ
കയറിവരുന്നു..
ഓരോ മീനുകളും ഓരോ
കാലത്തിൽ നാം കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളാണ്....
മീനുകൾ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുന്നു...
സംസാരിച്ചു സംസാരിച്ച്
മീനുകൾക്ക്/സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു..
എന്നിട്ടും തിരിച്ചു മൗനത്തിലേക്കുള്ള വഴിയറിയാതെ
മീനുകൾ/സ്വപ്‌നങ്ങൾ....!

നമുക്കിടയിപ്പോൾ സ്വപ്നങ്ങളുടെ
ഖബറുകളാണ്
നമ്മളിപ്പോൾ
ആ ഖബറുകൾക്ക് മേലെയുള്ള മീസാൻ കല്ലുകളും...!!

◾◽◾◽◾

...........

പഴുത്ത ഒരില കൊഴിഞ്ഞു വീഴവെ
മരമെന്തിനാവും സങ്കടപ്പെടുന്നത്??
തന്നിൽ നിന്നടർന്നു വീണു  നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഓർമ്മകളെ കുറിച്ച് മേഘങ്ങൾ വേവലാതിപ്പെടുന്നത് പോലെ.....

മരുഭൂമിയിലെ കാറ്റുകൾ വിതുമ്പുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ??
ഒരുഷ്ണക്കിനാവിന്റെ തീവിരലുകൾ വരച്ചിട്ട ചിത്രം പോലെ ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ വരഞ്ഞ,ലിഞ്ഞു പോകുന്ന
സന്നിഗ്ധതയാണത്....!

ശിശിരകാലത്തിന്റെ മുറിവുകളിൽ
ഇലകൾ ചോരത്തുള്ളികളാവുന്നു
നാട്ടുവഴികളിൽ ചോര തളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്നു...
എന്നിട്ടും,
ഒരു നോക്കിന്റെ കടൽ കൊണ്ട് നീയാ രക്തക്കറകൾ കഴുകിക്കളയാൻ വരുമെന്നു ഞാൻ കൊതിക്കുന്ന പോലെ..

എനിക്കറിയാം,
നീ കുടഞ്ഞിട്ട നിലാവിന്റെ പൂക്കളിൽ
വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു വസന്തത്തിന്റെ പരാഗങ്ങളുണ്ട്‌..!

ആ വസന്തത്തിനു മുൻപ്,
മൌനത്തിന്റെ ഋതുവിൽ നിന്ന്
തെന്നിവീണു മരിക്കുന്നതിനു മുൻപ്
മറക്കാതെ ഈ ഓർമ്മകളെ മുഴുവൻ ഒരു ഭാണ്ഡമാക്കിയെടുത്ത് വെക്കണം..
മരണമെന്ന സമാഹാരത്തിൽ ചേർക്കാൻ ഇതിലും നല്ല കവിതകൾ  വേറെ ഇല്ല .!!

............

ഒറ്റപ്പെടലൊരാകാശം നഷ്ടപ്പെട്ട
ദ്വീപിന്റെ നോവാണ്..
കടലോളം ദൂരങ്ങൾക്കിടയിൽ
തന്നിലേക്കെത്താതെ
അമർന്നു പോയ തിരയെ കുറിച്ചാണ്
വ്യസനിക്കുന്നതെന്നു
പതം പറയുമെങ്കിലും...!

നോക്കൂ..
നക്ഷത്രങ്ങൾ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന
മച്ചുള്ള ഒരു വീടിനെ കുറിച്ച്
ഓർമ്മ വരുന്നില്ലേ??
ഓർമ്മയുടെ
പിരിയൻ ഗോവണിയിലൂടെ
വീടിന്റെ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് കയറിപ്പോകുന്ന ഋതുക്കൾ..
വിയർത്തു നനഞ്ഞ മുകിലുകളിൽ നിന്ന് ഉതിർന്നു വീഴുന്ന കാലം..

ഒറ്റപ്പെടൽ, മരണം പുരട്ടിയ മൗനമാണ്‌..
ഹൃദയമിടിക്കുമ്പോഴും, സിരാധമനികളിലൂടെ നിണമൊഴുകുമ്പോഴും,
ഒരു വിരഹത്തിന്റെ ശീതമാപിനിയിൽ
ആത്മാവ് നിശ്ചലമാകുന്നു..
ചിന്തകളുടെ മാറാലപ്പശയിലൊട്ടി
മനസ്സും...!!

ആകാശത്തെക്കുറിച്ച്
മറന്നുപോകുന്ന നിമിഷം,
കടലിൽ
ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ തിരകളെ കുറിച്ച്
ഓർത്തു തുടങ്ങുന്ന നിമിഷം,
വിജനമായ ദ്വീപെന്നു പേരുള്ള
കവിതയിലിരുന്ന്
അറ്റമില്ലാത്ത കടലാകാശത്തിൽ,  അല്ലെങ്കിൽ ആകാശക്കടലിൽ,
നഷ്ടപ്പെട്ട നക്ഷത്രത്തിരകളെണ്ണിത്തുടങ്ങുന്നു;
ഒറ്റക്കായിപ്പോയ ഒരു കര..!!

.........

ചില പുസ്തകങ്ങൾ..
മറവിയിലേക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്ന നമ്മുടെ വസന്തകാലത്തെ തിരിച്ചു തരും..
ഒരു പക്ഷെ ഉയിരിലേക്ക് അലിഞ്ഞു മാഞ്ഞു പോയെന്നു നാം വിശ്വസിച്ചു തുടങ്ങിയ പ്രണയമായിരിക്കാം..
നിലാവിന്റെയത്രക്ക്
സ്നിഗ്ധമായ സൗഹൃദമായിരിക്കാം..
ഒരമ്മത്താരാട്ടായിരിക്കാം..

ചിലപ്പോൾ ഭീതിയുടെ ഇടനാഴിലേക്ക് നമ്മെ കൈപിടിക്കും
ഒരിക്കൽ മാത്രം നൂഴ്ന്നിറങ്ങിയ ഇടുങ്ങിയ  ഇരുൾഗുഹയിലെന്ന പോലെ ഞെട്ടിത്തരിക്കും..

ചില പുസ്തകങ്ങൾ...
ആകാശം പൂക്കുന്ന ഏടുകളിൽ
കടല് കുളിർക്കുന്ന മഴവിരലുകൾ കൊണ്ട് നമ്മെ ത്തൊടും..
ചിലപ്പോൾ ഊഷരമായ സാകേതങ്ങളിലേക്ക്
മറ്റു ചിലപ്പോൾ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഇല പൊഴിയുന്ന ശിശിരധ്രുവങ്ങളിലേക്ക്  നമ്മെ നടത്തിക്കും..

ചിലപ്പോൾ നാം ഒറ്റപ്പെടും.. മറ്റുചിലപ്പോൾ അത്രമേൽ ആൾക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് എത്തപ്പെടും..
ഇടവഴിയിൽ
ഇലഞ്ഞിമരത്തണലിൽ
കടൽക്കരയിൽ
നഗരവീഥിയിൽ
കോഫീഷോപ്പിൽ
കിടപ്പറക്കിനാവിൽ
അതുമല്ലെങ്കിലൊരു
കഴുമരക്കയറിൽ
നമുക്ക് നമ്മെ കണ്ടെടുക്കാം..

വായിച്ചു തീരുന്നത് വരെ നാം മറ്റൊരു ലോകത്തിലേക്ക്‌ നാട് കടത്തപ്പെടും....

ഒറ്റപ്പെടൽ

ഒറ്റപ്പെടൽ
അതിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള
കഠാരത്തലപ്പു കൊണ്ട്
ഉയിരിൽ വരയുന്ന
മുറിവുകളുണ്ട്‌...
രാത്രിക്കിടാത്തികളുടെ
സ്വപ്നദുപ്പട്ടകൾ  കൊണ്ട്
കെട്ടിവരിഞ്ഞിട്ടും
നിണമൊലിപ്പിക്കുന്നവ...
ഒരു വിതുമ്പൽ
മനസ്സിന്റെയാകാശത്തിൽ
ചിറകുപിടഞ്ഞ പക്ഷിയാകുന്നു..!

ഭൂമിയുടെ അറ്റത്തേക്ക്
ഒലിച്ചുപോകുന്ന പുഴയിൽ
ഓർമ്മയുടെ കടലാസ്സുതോണിയുണ്ട്..
പെയ്യാൻ മറന്ന മുകിൽച്ചോലകൾ
നെയ്തുനിറക്കുന്ന
മോഹവല്ലങ്ങളും...!

ഒറ്റപ്പെടൽ
അതിന്റെ കൂർത്ത ദ്രംഷ്ട്രങ്ങൾ കൊണ്ട്
ചിന്തകളിലേക്കാഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന
സന്ധ്യകളിൽ
കിളി ചേക്കേറാനില്ലാത്ത കൂടിന്റെ മണമാണ്  ഹൃദയത്തിന്..

മരുഭൂമിയിൽ
കാറ്റ് വരച്ചു ചേർത്ത
ഒരു വഴിപ്പിറവിയുടെ
നൈമിഷികതയിൽ നിന്ന്
തിരികെ ജീവിതത്തിന്റെ
കാല്പാടുകൾ തേടി
പിന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ,

ഒറ്റപ്പെടൽ
അതിന്റെ അർബുദവേഗതയിൽ
മസ്തിഷ്കത്തെ പൊതിയുന്നു..
വഴി മറന്നു പോകുന്ന
കവിതയിൽ നിന്ന്
ഗൃഹാതുരമെന്നു പേരുവിളിച്ചൊരു
മൌനത്തെ മാത്രം അടർത്തിയെടുക്കുന്നു...

കവി തികച്ചും ഒറ്റപ്പെടുന്നു...!!
������