ഞാനൊരു തെറ്റ് ചെയ്തു.. ഒരു പുസ്തകം ഇറക്കി

ഞാനൊരു തെറ്റ് ചെയ്തു..
ഒരു പുസ്തകം ഇറക്കി 

..........

നമുക്കിടയിൽ തളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന മൗനത്തിന്റെ തടാകത്തിൽ നിന്ന്
സ്വർണ്ണച്ചെകിളകളുള്ള  മീനുകൾ
കയറിവരുന്നു..
ഓരോ മീനുകളും ഓരോ
കാലത്തിൽ നാം കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളാണ്....
മീനുകൾ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുന്നു...
സംസാരിച്ചു സംസാരിച്ച്
മീനുകൾക്ക്/സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു..
എന്നിട്ടും തിരിച്ചു മൗനത്തിലേക്കുള്ള വഴിയറിയാതെ
മീനുകൾ/സ്വപ്‌നങ്ങൾ....!

നമുക്കിടയിപ്പോൾ സ്വപ്നങ്ങളുടെ
ഖബറുകളാണ്
നമ്മളിപ്പോൾ
ആ ഖബറുകൾക്ക് മേലെയുള്ള മീസാൻ കല്ലുകളും...!!

◾◽◾◽◾

...........

പഴുത്ത ഒരില കൊഴിഞ്ഞു വീഴവെ
മരമെന്തിനാവും സങ്കടപ്പെടുന്നത്??
തന്നിൽ നിന്നടർന്നു വീണു  നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഓർമ്മകളെ കുറിച്ച് മേഘങ്ങൾ വേവലാതിപ്പെടുന്നത് പോലെ.....

മരുഭൂമിയിലെ കാറ്റുകൾ വിതുമ്പുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ??
ഒരുഷ്ണക്കിനാവിന്റെ തീവിരലുകൾ വരച്ചിട്ട ചിത്രം പോലെ ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ വരഞ്ഞ,ലിഞ്ഞു പോകുന്ന
സന്നിഗ്ധതയാണത്....!

ശിശിരകാലത്തിന്റെ മുറിവുകളിൽ
ഇലകൾ ചോരത്തുള്ളികളാവുന്നു
നാട്ടുവഴികളിൽ ചോര തളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്നു...
എന്നിട്ടും,
ഒരു നോക്കിന്റെ കടൽ കൊണ്ട് നീയാ രക്തക്കറകൾ കഴുകിക്കളയാൻ വരുമെന്നു ഞാൻ കൊതിക്കുന്ന പോലെ..

എനിക്കറിയാം,
നീ കുടഞ്ഞിട്ട നിലാവിന്റെ പൂക്കളിൽ
വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു വസന്തത്തിന്റെ പരാഗങ്ങളുണ്ട്‌..!

ആ വസന്തത്തിനു മുൻപ്,
മൌനത്തിന്റെ ഋതുവിൽ നിന്ന്
തെന്നിവീണു മരിക്കുന്നതിനു മുൻപ്
മറക്കാതെ ഈ ഓർമ്മകളെ മുഴുവൻ ഒരു ഭാണ്ഡമാക്കിയെടുത്ത് വെക്കണം..
മരണമെന്ന സമാഹാരത്തിൽ ചേർക്കാൻ ഇതിലും നല്ല കവിതകൾ  വേറെ ഇല്ല .!!

............

ഒറ്റപ്പെടലൊരാകാശം നഷ്ടപ്പെട്ട
ദ്വീപിന്റെ നോവാണ്..
കടലോളം ദൂരങ്ങൾക്കിടയിൽ
തന്നിലേക്കെത്താതെ
അമർന്നു പോയ തിരയെ കുറിച്ചാണ്
വ്യസനിക്കുന്നതെന്നു
പതം പറയുമെങ്കിലും...!

നോക്കൂ..
നക്ഷത്രങ്ങൾ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന
മച്ചുള്ള ഒരു വീടിനെ കുറിച്ച്
ഓർമ്മ വരുന്നില്ലേ??
ഓർമ്മയുടെ
പിരിയൻ ഗോവണിയിലൂടെ
വീടിന്റെ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് കയറിപ്പോകുന്ന ഋതുക്കൾ..
വിയർത്തു നനഞ്ഞ മുകിലുകളിൽ നിന്ന് ഉതിർന്നു വീഴുന്ന കാലം..

ഒറ്റപ്പെടൽ, മരണം പുരട്ടിയ മൗനമാണ്‌..
ഹൃദയമിടിക്കുമ്പോഴും, സിരാധമനികളിലൂടെ നിണമൊഴുകുമ്പോഴും,
ഒരു വിരഹത്തിന്റെ ശീതമാപിനിയിൽ
ആത്മാവ് നിശ്ചലമാകുന്നു..
ചിന്തകളുടെ മാറാലപ്പശയിലൊട്ടി
മനസ്സും...!!

ആകാശത്തെക്കുറിച്ച്
മറന്നുപോകുന്ന നിമിഷം,
കടലിൽ
ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ തിരകളെ കുറിച്ച്
ഓർത്തു തുടങ്ങുന്ന നിമിഷം,
വിജനമായ ദ്വീപെന്നു പേരുള്ള
കവിതയിലിരുന്ന്
അറ്റമില്ലാത്ത കടലാകാശത്തിൽ,  അല്ലെങ്കിൽ ആകാശക്കടലിൽ,
നഷ്ടപ്പെട്ട നക്ഷത്രത്തിരകളെണ്ണിത്തുടങ്ങുന്നു;
ഒറ്റക്കായിപ്പോയ ഒരു കര..!!

.........

ചില പുസ്തകങ്ങൾ..
മറവിയിലേക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്ന നമ്മുടെ വസന്തകാലത്തെ തിരിച്ചു തരും..
ഒരു പക്ഷെ ഉയിരിലേക്ക് അലിഞ്ഞു മാഞ്ഞു പോയെന്നു നാം വിശ്വസിച്ചു തുടങ്ങിയ പ്രണയമായിരിക്കാം..
നിലാവിന്റെയത്രക്ക്
സ്നിഗ്ധമായ സൗഹൃദമായിരിക്കാം..
ഒരമ്മത്താരാട്ടായിരിക്കാം..

ചിലപ്പോൾ ഭീതിയുടെ ഇടനാഴിലേക്ക് നമ്മെ കൈപിടിക്കും
ഒരിക്കൽ മാത്രം നൂഴ്ന്നിറങ്ങിയ ഇടുങ്ങിയ  ഇരുൾഗുഹയിലെന്ന പോലെ ഞെട്ടിത്തരിക്കും..

ചില പുസ്തകങ്ങൾ...
ആകാശം പൂക്കുന്ന ഏടുകളിൽ
കടല് കുളിർക്കുന്ന മഴവിരലുകൾ കൊണ്ട് നമ്മെ ത്തൊടും..
ചിലപ്പോൾ ഊഷരമായ സാകേതങ്ങളിലേക്ക്
മറ്റു ചിലപ്പോൾ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഇല പൊഴിയുന്ന ശിശിരധ്രുവങ്ങളിലേക്ക്  നമ്മെ നടത്തിക്കും..

ചിലപ്പോൾ നാം ഒറ്റപ്പെടും.. മറ്റുചിലപ്പോൾ അത്രമേൽ ആൾക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് എത്തപ്പെടും..
ഇടവഴിയിൽ
ഇലഞ്ഞിമരത്തണലിൽ
കടൽക്കരയിൽ
നഗരവീഥിയിൽ
കോഫീഷോപ്പിൽ
കിടപ്പറക്കിനാവിൽ
അതുമല്ലെങ്കിലൊരു
കഴുമരക്കയറിൽ
നമുക്ക് നമ്മെ കണ്ടെടുക്കാം..

വായിച്ചു തീരുന്നത് വരെ നാം മറ്റൊരു ലോകത്തിലേക്ക്‌ നാട് കടത്തപ്പെടും....

ഒറ്റപ്പെടൽ

ഒറ്റപ്പെടൽ
അതിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള
കഠാരത്തലപ്പു കൊണ്ട്
ഉയിരിൽ വരയുന്ന
മുറിവുകളുണ്ട്‌...
രാത്രിക്കിടാത്തികളുടെ
സ്വപ്നദുപ്പട്ടകൾ  കൊണ്ട്
കെട്ടിവരിഞ്ഞിട്ടും
നിണമൊലിപ്പിക്കുന്നവ...
ഒരു വിതുമ്പൽ
മനസ്സിന്റെയാകാശത്തിൽ
ചിറകുപിടഞ്ഞ പക്ഷിയാകുന്നു..!

ഭൂമിയുടെ അറ്റത്തേക്ക്
ഒലിച്ചുപോകുന്ന പുഴയിൽ
ഓർമ്മയുടെ കടലാസ്സുതോണിയുണ്ട്..
പെയ്യാൻ മറന്ന മുകിൽച്ചോലകൾ
നെയ്തുനിറക്കുന്ന
മോഹവല്ലങ്ങളും...!

ഒറ്റപ്പെടൽ
അതിന്റെ കൂർത്ത ദ്രംഷ്ട്രങ്ങൾ കൊണ്ട്
ചിന്തകളിലേക്കാഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന
സന്ധ്യകളിൽ
കിളി ചേക്കേറാനില്ലാത്ത കൂടിന്റെ മണമാണ്  ഹൃദയത്തിന്..

മരുഭൂമിയിൽ
കാറ്റ് വരച്ചു ചേർത്ത
ഒരു വഴിപ്പിറവിയുടെ
നൈമിഷികതയിൽ നിന്ന്
തിരികെ ജീവിതത്തിന്റെ
കാല്പാടുകൾ തേടി
പിന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ,

ഒറ്റപ്പെടൽ
അതിന്റെ അർബുദവേഗതയിൽ
മസ്തിഷ്കത്തെ പൊതിയുന്നു..
വഴി മറന്നു പോകുന്ന
കവിതയിൽ നിന്ന്
ഗൃഹാതുരമെന്നു പേരുവിളിച്ചൊരു
മൌനത്തെ മാത്രം അടർത്തിയെടുക്കുന്നു...

കവി തികച്ചും ഒറ്റപ്പെടുന്നു...!!
������

......

വാഴ്‍വിന്റെയാഴങ്ങളിൽ
നീയഴൽ ചൂടി
മരുവിന്റെ ചുഴികളെ-
ന്നുയിരിൽ പഴുക്കവേ..
പതിയെ മഴയഴിയുന്ന
വെയിൽ നൂലുകൾ
കൊണ്ടൊരിടവഴിയിൽ കാലമൊരു
പുടവ തുന്നീടവേ...

ഈയുഷ്ണ വൈതരണി
തമ്മിലൊന്നായ് താണ്ടി-
യിന്നിതാ പിന്നിട്ടതെത്ര
സംവത്സരം...!
ഇതു വേർത്ത യാത്രയുടെ
നേർത്ത മദ്ധ്യാഹ്നം;
സ്മൃതി കൂർത്ത പാതകളിൽ
കോർത്ത കാൽപ്പാടുകൾ...!

ഒരു സ്വപ്നമിനിയും
മുളക്കാത്ത ചിറകുമായ്
വിരഹമൗനം തേച്ചൊ-
രിരവിനെ പ്പൊതിയെ,
ഒരു മോഹമിനിയും
കിളിർക്കാത്തൊരിലയുമായ്‌
ഗതകാലശിഖരിയായ്‌
ജന്മരൂഹങ്ങളിൽ....!!

......

....

തനിച്ചായിപ്പോയ
എന്റെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക്
കയറി വരുന്നൊരു കടൽ..
ഉപ്പുചുവയുള്ള
വിരലുകൾ കൊണ്ട്
എന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ
തിരകൾ വരച്ചു ചേർക്കുന്നു..

ലിഫ്റ്റിൽ വെച്ച്
ഒരു മരുഭൂമിയെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു
ഉഷ്ണച്ചില്ലിട്ട
റെയ്ബാൻ കണ്ണടക്കുള്ളിൽ
സൂര്യന്റെ മണമുള്ള കണ്ണുകൾ;
എന്റെ ദിവസങ്ങളിലേക്ക്
അരിച്ചിറങ്ങുന്ന നോട്ടങ്ങൾ...

പാർക്കിംഗ് ഗ്രൗണ്ടിൽ
ആകാശമെന്നോട്
മഴഗോവണിയിറങ്ങി വന്ന്
സംസാരിക്കുന്നു..
കറുത്ത സ്വപ്‌നങ്ങൾ
പൊട്ടിയൊലിച്ചു തീരുന്നത്;
ഹൃദയം നനഞ്ഞു കുതിരുന്നത്..
കാലമൊരീറൻ തൂവാല പോലെ
ആത്മാവിനെ പൊതിയുന്നു..

ബാൽക്കണിക്കരികിലെ
ചില്ലുകുപ്പായമിട്ട പുഴയിൽ
എന്റെ ജീവിതമൊരു
മീൻ പിറവി തേടുന്നു..

ഏഴാം നിലയിൽ നിന്ന്
കോണിപ്പടിയിറങ്ങിപ്പോകുന്ന
ഒരു മലയെക്കുറിച്ച്
മറക്കുവാൻ വേണ്ടി
ഞാനൊരു
മുലയെ കുറിച്ച്
ഓർത്തു തുടങ്ങുന്നു..!
........

വീടുകൾ

അവരുടെ വീടുകൾ പണിയുമ്പോൾ
ചാണകവരടികൾ കൊണ്ട്
ഭിത്തികൾ അലങ്കരിക്കണം...
വായു പോലും കടക്കാത്ത
ചെറിയ ജനാലകൾ കൊണ്ട്
പുറത്തെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക്
നീണ്ടു കിടക്കുന്ന ഒരിടനാഴി...
മെലിഞ്ഞു വയറൊട്ടിയ
നായും നരനും..
പിന്നെ മുറ്റത്തെ
ചൂടിക്കയറു നെയ്ത കട്ടിലും..

വീട് എപ്പോഴും കത്തിപ്പടരാൻ വെമ്പുന്ന ചിതയൊരുക്കമാണ്‌..
കുട്ടികൾ അഗ്നിയിൽ കുളിപ്പിച്ചെടുക്കുന്ന കറുത്ത ചന്ദനമുട്ടികൾ പോലെ...

ഓരോ ഗലികളിലും എത്ര ചിതകളാണ് വീടിന്റെ ഉടുപ്പുകളണിഞ്ഞു കാത്തിരിക്കുന്നത്???

വൈക്കോലും തകരഷീറ്റും കൊണ്ട്
ജീവിതത്തെ മേഞ്ഞവർ
പക്ഷെ,
സ്വയം ജീവിക്കാൻ മറന്നു പോയി..

അല്ലെങ്കിലും
മരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന അവസാന
നിമിഷത്തിലാണ്
ഒരാൾ മനുഷ്യനാവുക....
ജനിച്ചത്‌ മുതൽ അയാൾ
ബ്രാഹ്മണനോ, ക്ഷത്രിയനോ,
വൈശ്യനോ,
നാലാംവേദക്കാരനോ,
അല്ലെങ്കിൽ
ഇതേപോലെ ചുട്ടെരിയപ്പെടാൻ
ഏറ്റവും ചുരുങ്ങിയത്
ഒരു ദലിതനോ (ശൂദ്രനോ)
ആയിരിക്കും...

......
അടുത്ത ഗ്രാമത്തിലെ
ബുദിറാമിന്റെ വീട് കത്തിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ  എങ്ങനെയാണ്
അമ്മയെ സംരക്ഷിക്കുക??
കാരണം ബുദിറാമിന്റെ പശുവും
അവരുടെ വീട്ടിൽ തന്നെയാണ്..
അല്ലെങ്കിൽ ബുദിറാം താമസിക്കുന്നത്
തൊഴുത്തിൽ തന്നെയാണ്...

(ഹോ ഞാൻ മറന്നു:
ദലിതന്റെ പശു നിങ്ങളുടെ
അമ്മയാകില്ല അല്ലെ??)

..........

നീയും ഞാനും...

കൂർത്ത കത്തിതൻ
തിളക്കങ്ങളിളകുന്ന
തടാകങ്ങളാകുന്നു
നിന്റെ കണ്‍തടങ്ങൾ..
വേർത്ത വെയിൽ തേച്ചൊ-
രുഷ്ണക്കിനാവിന്റെ
ഇടനാഴി നീളുന്നു
നിന്നുയിർത്തെളിമയിൽ...!

നമുക്കിടയിലുടയുവാൻ
മൗനങ്ങൾ പോലുമില്ലെന്നോ??
നമുക്കായിടക്കിടെ
ചിറകാട്ടിയൊരു കുഞ്ഞു-
തുമ്പിയും പോയ്‌ മറഞ്ഞെന്നോ??

ഓരോണമാകുന്നതും-
കാത്തെന്റെ യോർമ്മതൻ
തുമ്പകൾ പൂവിട്ട
ബാല്യ കൌമാരവും,
ഒരു പെരുന്നാൾ തീർത്ത
ബിരിയാണി മണവുമായ്‌
നീയെന്റെ പടി കടക്കുന്ന
ഗത കാലവും,
ഇനിയുമിനി നമ്മിലേക്കിനിയും
വരില്ലയോ??

നീ നീർത്തിയെൻ നാവു
കോർക്കും കഠാരിയിൽ
എന്റെ- മൗനങ്ങൾ മാത്രം
മുറിഞ്ഞു പോകും..
നീവാളെറിഞ്ഞറ്റു പോയെന്റെ
വിരലുകൾ
എഴുതുവാൻ മാത്രം
പുനർജനിക്കും....!

നീയിന്നു മണ്ണിട്ട്‌ മൂടിയതെൻ ഖബർ
നീ തന്നെ നിന്നെ കൊല്ലുന്ന പോലെ...
നീ മരിക്കുന്നതോർത്ത്‌ കരയുന്ന ഞാൻ
മരിക്കുവാൻ പോലും മറന്ന പോലെ...!!
************