എന്നെ ലൈക്കണേ....

Wednesday, November 11, 2015

....

തനിച്ചായിപ്പോയ
എന്റെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക്
കയറി വരുന്നൊരു കടൽ..
ഉപ്പുചുവയുള്ള
വിരലുകൾ കൊണ്ട്
എന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ
തിരകൾ വരച്ചു ചേർക്കുന്നു..

ലിഫ്റ്റിൽ വെച്ച്
ഒരു മരുഭൂമിയെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു
ഉഷ്ണച്ചില്ലിട്ട
റെയ്ബാൻ കണ്ണടക്കുള്ളിൽ
സൂര്യന്റെ മണമുള്ള കണ്ണുകൾ;
എന്റെ ദിവസങ്ങളിലേക്ക്
അരിച്ചിറങ്ങുന്ന നോട്ടങ്ങൾ...

പാർക്കിംഗ് ഗ്രൗണ്ടിൽ
ആകാശമെന്നോട്
മഴഗോവണിയിറങ്ങി വന്ന്
സംസാരിക്കുന്നു..
കറുത്ത സ്വപ്‌നങ്ങൾ
പൊട്ടിയൊലിച്ചു തീരുന്നത്;
ഹൃദയം നനഞ്ഞു കുതിരുന്നത്..
കാലമൊരീറൻ തൂവാല പോലെ
ആത്മാവിനെ പൊതിയുന്നു..

ബാൽക്കണിക്കരികിലെ
ചില്ലുകുപ്പായമിട്ട പുഴയിൽ
എന്റെ ജീവിതമൊരു
മീൻ പിറവി തേടുന്നു..

ഏഴാം നിലയിൽ നിന്ന്
കോണിപ്പടിയിറങ്ങിപ്പോകുന്ന
ഒരു മലയെക്കുറിച്ച്
മറക്കുവാൻ വേണ്ടി
ഞാനൊരു
മുലയെ കുറിച്ച്
ഓർത്തു തുടങ്ങുന്നു..!
........

Thursday, October 22, 2015

വീടുകൾ

അവരുടെ വീടുകൾ പണിയുമ്പോൾ
ചാണകവരടികൾ കൊണ്ട്
ഭിത്തികൾ അലങ്കരിക്കണം...
വായു പോലും കടക്കാത്ത
ചെറിയ ജനാലകൾ കൊണ്ട്
പുറത്തെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക്
നീണ്ടു കിടക്കുന്ന ഒരിടനാഴി...
മെലിഞ്ഞു വയറൊട്ടിയ
നായും നരനും..
പിന്നെ മുറ്റത്തെ
ചൂടിക്കയറു നെയ്ത കട്ടിലും..

വീട് എപ്പോഴും കത്തിപ്പടരാൻ വെമ്പുന്ന ചിതയൊരുക്കമാണ്‌..
കുട്ടികൾ അഗ്നിയിൽ കുളിപ്പിച്ചെടുക്കുന്ന കറുത്ത ചന്ദനമുട്ടികൾ പോലെ...

ഓരോ ഗലികളിലും എത്ര ചിതകളാണ് വീടിന്റെ ഉടുപ്പുകളണിഞ്ഞു കാത്തിരിക്കുന്നത്???

വൈക്കോലും തകരഷീറ്റും കൊണ്ട്
ജീവിതത്തെ മേഞ്ഞവർ
പക്ഷെ,
സ്വയം ജീവിക്കാൻ മറന്നു പോയി..

അല്ലെങ്കിലും
മരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന അവസാന
നിമിഷത്തിലാണ്
ഒരാൾ മനുഷ്യനാവുക....
ജനിച്ചത്‌ മുതൽ അയാൾ
ബ്രാഹ്മണനോ, ക്ഷത്രിയനോ,
വൈശ്യനോ,
നാലാംവേദക്കാരനോ,
അല്ലെങ്കിൽ
ഇതേപോലെ ചുട്ടെരിയപ്പെടാൻ
ഏറ്റവും ചുരുങ്ങിയത്
ഒരു ദലിതനോ (ശൂദ്രനോ)
ആയിരിക്കും...

......
അടുത്ത ഗ്രാമത്തിലെ
ബുദിറാമിന്റെ വീട് കത്തിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ  എങ്ങനെയാണ്
അമ്മയെ സംരക്ഷിക്കുക??
കാരണം ബുദിറാമിന്റെ പശുവും
അവരുടെ വീട്ടിൽ തന്നെയാണ്..
അല്ലെങ്കിൽ ബുദിറാം താമസിക്കുന്നത്
തൊഴുത്തിൽ തന്നെയാണ്...

(ഹോ ഞാൻ മറന്നു:
ദലിതന്റെ പശു നിങ്ങളുടെ
അമ്മയാകില്ല അല്ലെ??)

..........

Sunday, October 11, 2015

നീയും ഞാനും...

കൂർത്ത കത്തിതൻ
തിളക്കങ്ങളിളകുന്ന
തടാകങ്ങളാകുന്നു
നിന്റെ കണ്‍തടങ്ങൾ..
വേർത്ത വെയിൽ തേച്ചൊ-
രുഷ്ണക്കിനാവിന്റെ
ഇടനാഴി നീളുന്നു
നിന്നുയിർത്തെളിമയിൽ...!

നമുക്കിടയിലുടയുവാൻ
മൗനങ്ങൾ പോലുമില്ലെന്നോ??
നമുക്കായിടക്കിടെ
ചിറകാട്ടിയൊരു കുഞ്ഞു-
തുമ്പിയും പോയ്‌ മറഞ്ഞെന്നോ??

ഓരോണമാകുന്നതും-
കാത്തെന്റെ യോർമ്മതൻ
തുമ്പകൾ പൂവിട്ട
ബാല്യ കൌമാരവും,
ഒരു പെരുന്നാൾ തീർത്ത
ബിരിയാണി മണവുമായ്‌
നീയെന്റെ പടി കടക്കുന്ന
ഗത കാലവും,
ഇനിയുമിനി നമ്മിലേക്കിനിയും
വരില്ലയോ??

നീ നീർത്തിയെൻ നാവു
കോർക്കും കഠാരിയിൽ
എന്റെ- മൗനങ്ങൾ മാത്രം
മുറിഞ്ഞു പോകും..
നീവാളെറിഞ്ഞറ്റു പോയെന്റെ
വിരലുകൾ
എഴുതുവാൻ മാത്രം
പുനർജനിക്കും....!

നീയിന്നു മണ്ണിട്ട്‌ മൂടിയതെൻ ഖബർ
നീ തന്നെ നിന്നെ കൊല്ലുന്ന പോലെ...
നീ മരിക്കുന്നതോർത്ത്‌ കരയുന്ന ഞാൻ
മരിക്കുവാൻ പോലും മറന്ന പോലെ...!!
************ 

Saturday, September 26, 2015

......

പലായനത്തിനും തീർത്ഥയാത്രക്കുമിടയിലെ
ഒരു പെരുന്നാൾ പുലരി...
നൊന്ത ചിറകുകളും
വെന്ത ചങ്കുമായി
ദേശാടനപ്പക്ഷികൾ...
അതിജീവനത്തിന്റെ
ഗമനതാളങ്ങൾ
ഹൃദയത്തിലണിഞ്ഞ
പ്രവാസം...
പുറകിൽ നടന്നു തേഞ്ഞ
മരുഭൂമി
ചുട്ടു പഴുത്ത ആകാശം
തിരിച്ചു പോക്കിന്റെ
സ്വപ്നം പോലെ കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന കടൽ...!

അടുത്ത പെരുന്നാൾ വരെയെങ്കിലും
പഴുക്കാത്ത ഈന്തപ്പഴം പോലെ
ചില മോഹങ്ങൾ...!!

....
Eid Mubarak

Friday, September 11, 2015

....

ബുഡാപെസ്റ്റിലേക്കുള്ള
അടഞ്ഞുകിടന്ന പാതകളിൽ
കൊഴിഞ്ഞു വീണ ജീവിതങ്ങൾ
പെറുക്കിയെടുത്തു കളിക്കുകയാണ് രണ്ട്‌ കുട്ടികൾ..
നെജാദും, എമിലിയും...!
പലായനവിസ്ഫോടനത്തിന്റെ
രാപ്പകലുകളിൽ
സൂര്യൻ ഉദിക്കുകയോ
അസ്തമിക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല.
വെയിൽ നിലാവും
നിലാവ് വെയിലുമായി
വെളിച്ചത്തിന്റെ ഇരുട്ടിൽ
ഇരുട്ടിന്റെ വെളിച്ചങ്ങൾ..!

തോക്കിന്റെ പാത്തി കൊണ്ട്
നജാദിന്റെ മുഖത്തിടിക്കുന്നു;
കുരുമുളക് സ്പ്രേയും കൊണ്ട്
എമിലിയുടെയും, അമ്മയുടെയും
നേർക്കടുത്ത അതേ പൊലീസുകാരൻ..
യാത്രയുടെ ഉഷ്ണമാപിനിയിൽ
വെന്തുപോയ സിരാധമനികളിൽ നിന്നൊരു തുള്ളി പോലും ഇറ്റിവീഴുന്നില്ല..

ജനപദമൊരു
പുഴപ്പിറവിയുടെയുടുപ്പണിഞ്ഞത്‌
പലായനമെന്ന
ഒഴുക്കായവ അതിരുകളെ താണ്ടിയത്..
അവർ നിലക്കാതെയൊഴുകുന്ന
ദു:ഖമാണ്..
ദുരിതമാണ്‌...
ദുരന്തമാണ്..

*പെട്രോ ലാസ്ല എന്ന
ധർമ്മം മറന്ന മാധ്യമപ്രവർത്തകക്ക് മാത്രം
പക്ഷെ, അവർ പുറംകാലു കൊണ്ട് തൊഴിക്കേണ്ട തെരുവുനായ്ക്കളാണ്...!

.....

യാത്ര

ഒരു യാത്ര പോകണം.. മ്മടെ ചങ്ങായിമാരുടെ കൂടെ..
നാട്ടിലെ വഴികളിലൂടെ, കാടുകളിലൂടെ,
മഴയും വെയിലും മഞ്ഞും നിലാവും പുഴയും മലയും ഒരുക്കിയ നിനവുകളിലേക്ക്

ഇനിയും വാക്കുകളിൽ ധ്വനിപ്പിക്കാൻ ആകാത്ത  സ്മൃതികളുടെ പുനർജനി നൂഴ്ന്ന്..
ഗൃഹാതുരമായ ഒരു ലോകത്തിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു  തുറക്കുന്ന ഒരിടനാഴിയിലൂടെ....

ഒരു യാത്ര പോകണം
നമ്മിലെ ബാല്യത്തിലൂടെ  പറന്നു കൗമാരത്തിന്റെ  ആകാശത്തേക്ക് കയറിപ്പോയ ഒരു പട്ടത്തെ തിരിച്ചെടുക്കണം..
കൊത്തം കല്ല്‌
പുളിങ്കുരു
മുളംതോക്ക്
വളപ്പൊട്ട്
പമ്പരം
ഗോലി
നമ്മിലെ കളിത്തട്ടുകൾ വീണ്ടും നിറയണം..
മണ്ണപ്പം ചുട്ടു കളിവീടുകളിൽ
അച്ഛനും അമ്മയുമായി വീണ്ടും..

...
ഒടുവിൽ..
ഒരു യാത്ര പോകണം..
ഒറ്റക്കൊറ്റക്ക് !!
അമ്മയുടെ ഗർഭ പാത്രത്തിലേക്ക്..
വെളിച്ചത്തിന്റെ ഇരുട്ടിലേക്ക്..
പൊക്കിൾ കൊടിയുടെ
തണലിലേക്ക്...
ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ വീട്ടിലേക്ക്...

Friday, September 4, 2015

കാട്ടുകവിത



ചുരമേന്തി മേവുന്ന മാമല മേലെ
നില്പാണ് നാട്ടുകാണി...!
കാട്ടുതേനൊത്ത ചാട്ടുപാട്ടിൽ
വെന്ത വറുതിയുടെ നൊമ്പരങ്ങൾ;
തീരാദുരിതങ്ങളാളുമീണങ്ങൾ....

കാറ്റുവാക്കിൽ നുരഞ്ഞെത്തിയ നേരിന്റെ
നീറ്റലായാരണ്യകാണ്ഡം..!
സൂനം കരിഞ്ഞു, മരന്ദം കൊഴിഞ്ഞു,
ശാപം തികഞ്ഞ വനമൗനം പിടഞ്ഞു..!

കടുംതുടിത്താളം കുടഞ്ഞിട്ട മഴയില്ല
പടുമുളങ്കൂട്ടങ്ങളതിരിട്ട വഴിയില്ല
പുലർമഞ്ഞുലാവുന്ന പുൽക്കൊടിത്തുമ്പില്ല
പനിമതി നീരാടുന്ന കാട്ടുനീർ ചോലയില്ല..!

പകലകത്തിന്റെ ചൂടിൽ തേച്ച ഗന്ധം..
അരവയറിലലിയാത്ത മുളയരിത്തുണ്ടം..
പേറ്റുനോവിന്റെ ചെത്തങ്ങളിലൂരിലെ
താലിയില്ലാപ്പെണ്‍കിനാവിന്റെ ഗദ്ഗദം..!

നാട്ടരചരുടെ കുടിലതകളൊഴിയാത്ത ദുരകളി-
ന്നടവിയുടെ ഹൃദയം കവർന്നു..!
ഇരുൾ ചൂഴ്ന്നു കേഴുന്ന രാവിന്നു കാവലായ്‌
നിൽപാണ്‌ നാട്ടുകാണി..!!
.......
Vettam Kavitha 2015

Saturday, August 8, 2015

........

ചില സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കുള്ള ഉണർച്ചയാണ് ഓരോ ഉറക്കവും..
മറന്നു തുടങ്ങിയ ഒരോർമ്മയിലേക്കുള്ള
വീഴ്ചയാണ് ഓരോ ഉണർച്ചയും..
നിനവിനും കനവിനുമിടയിലെ ഇടനാഴിപ്പഴുതിലൂടെ ഓരോ ദിവസവും ഒഴുകിയൊലിച്ചു തീരുന്നു..

ഒരുപ്പൻ ഇലഞ്ഞിത്തലപ്പിൽ
ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന പോലെ
ഒരു മോഹമുണ്ടാകും നമ്മുടെ മനസ്സിൽ...
ഒരു മരംകൊത്തി ഉണക്കമരത്തിൽ  തല'യുളി' കൊണ്ട് ചീവുന്ന പോലെ
ഒരു വേദന കൂടിയുണ്ടാകും  നമ്മുടെയുള്ളിൽ..

ഒരു സ്വപ്നം കടല് പോലെ
മസ്തിഷ്കത്തിൽ പരന്നു കിടക്കുന്നു..
നിദ്രയാ കടലിടുക്കിലൂടെ ഒരു യാനയാത്രയായ്....

ഒരോർമ്മ, വെയിൽ ചുട്ടുപഴുത്ത
മരുഭൂമിയാകുന്നു..
ജീവിതം ഉഷ്ണമാപിനിയിൽ തിളയ്ക്കുന്നു..

വണ്ണാത്തിപ്പുള്ളിനെ കുറിച്ച് രാത്രി ചോദിക്കുന്നു;
തുമ്പപ്പൂവിനെ കുറിച്ച്, തുമ്പികളെ കുറിച്ച് പകലും....!

പക്ഷെ,

സ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് ഓരോർമ്മയിലേക്കുള്ള
മുളംപാലത്തിൽ വെച്ച്
മരണത്തിന്റെ ഒരിടവേളയെകുറിച്ച്
ആരാണ് മന്ത്രിക്കുന്നത്...??

Thursday, July 30, 2015

.....

എന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങൾക്ക് മേലെ
വിരിച്ചിട്ടൊരാകാശമുണ്ട്...
നിനവുകളുടെ മുന്തിരിപ്പാടങ്ങൾക്ക്മേൽ
നിലാവിന്റെ പടുതയിടുന്ന ഒരു രാത്രിയും..

വഴിവിളക്കുകൾ നക്ഷത്രങ്ങളിലേക്ക്
കൂടുവിട്ടു കൂടുമാറിയ
പാതകളിൽ നിന്ന്
മറ്റൊരാകാശം കണ്ടെടുക്കുകയാണ്..!

നിന്റെ മൌനങ്ങൾ നുരയുന്ന
കടൽപ്പിറവിയിലേക്ക്
എന്റെ ചക്രവാളമലിയുന്നു...!

വിരഹത്തിന്റെ
പുറംകുപ്പായമണിഞ്ഞ്‌
മറ്റൊരു വർഷം കൂടി
പെയ്തുതോർന്നേക്കും....!! 

Monday, July 20, 2015

ലാസ എന്ന് പേരുള്ള കവിതയിൽ നിന്നും


ഞാൻ എഴുതിത്തുടങ്ങിയ കവിതയിൽ നീയിത്ര സുന്ദരിയായിരുന്നില്ല..
പേടമാൻ മിഴികളിലേക്ക്  നിന്റെ കണ്ണുകൾ വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ല...
ഖലിൽ ജിബ്രാന്റെ സാഹിത്യമോ
മൊസ്സർട്ടിന്റെ സിംഫണിയോ
വാൻഗോഗിന്റെ സൂര്യകാന്തിയോ ഒന്നും.. ഒന്നും തന്നെ നിന്റെയോർമ്മയിലേക്കുള്ള പാലങ്ങളായിരുന്നില്ല...
എന്റെ കവിതയിൽ നിന്ന് നിനക്കു  നിന്നിലേക്ക്‌ പറക്കാനൊരു ചിറകുപോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല...

എന്റെ കവിത ബൈലകുപ്പയിലെ തിബത്തൻ സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക് പുനർജനിക്കുന്നതിനു മുൻപ്‌
നിനക്കൊരു പേര് പോലും..!

നിന്നെ ലാസ എന്ന് വിളിച്ചു തുടങ്ങിയ സായാഹ്നം..
ഞാൻ ഒരവാച്യമായ സന്നിഗ്ധതയിലേക്ക് തെന്നി വീണു.. ലാസ എന്ന് പേരുള്ള പെണ്‍കുട്ടിയുടെ ഉടുപ്പിൽ നിന്റെ തനുവിനു കൂടുതൽ മൃദുലത കൈവന്നു..
വിറകു കൂട്ടിയിട്ടു കത്തിച്ചു തണുപ്പിനോട് യുദ്ധം ചെയ്യുന്ന രാവുകളിലൊന്നിൽ നിനക്കൊരുപാട് ഭംഗിയുണ്ടെന്നു തോന്നിത്തുടങ്ങുകയായിരുന്നു..
ലാസ എന്ന് പേരിട്ടു ഞാൻ കവിതകൾ എഴുതിത്തുടങ്ങിയത് അങ്ങനെയാണ്..
(എന്റെ കവിതകൾ അത്രയ്ക്ക് ഭംഗിയുള്ളവയായിരിക്കണം എന്ന് തോന്നുന്നത് അത്ര വലിയ തെറ്റാണോ??)

ഇറുകിയ കണ്‍കോണുകളിൽ നീ കരുതിയ കടൽതിരകളിൽ നനഞ്ഞു
എന്റെ നോട്ടങ്ങൾ നക്ഷത്രമത്സ്യങ്ങളായി മാറിത്തുടങ്ങി..
ലോകത്തിന്റെ അറ്റം നിന്റെ കാലടിപ്പാടുകളിലേക്ക് തേഞ്ഞു തീരുന്ന പോലെ...
അറിയുമോ...? ലാസ എന്ന് പേരുള്ള സ്വപ്നത്തിൽ നാമൊരു രാജ്യം പണിയുകയായിരുന്നു...
'തിന്താരു' എന്ന് പേരുള്ള കവിയെ  നമ്മുടെ അപദാനങ്ങൾ വാഴ്ത്തുവാൻ വേണ്ടി മാത്രം നിയമിച്ചിരുന്നു..
അല്ലെങ്കിലും കവിത എന്നത് ജോലിയും, കവി എന്നത് ഒരു ഉദ്യോഗവും ആകേണ്ട കാലം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു..
(അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ  തെരുവുകൾ കത്തിയെരിയുമ്പോൾ, ഗർഭം പേറിയ വയറുകളിലേക്ക് വാൾത്തലകൾ ആഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ
ജീവിതങ്ങൾ മായ്ച്ചു കളയുന്ന സർഗ്ഗപ്രക്രിയയിൽ, കവിതകൾ  കൊണ്ട് വളരെ ഹൃദ്യമായ ന്യായങ്ങൾ നിരത്താമായിരുന്നു..
അന്വേഷണക്കമ്മീഷനുകൾ വർഷങ്ങളോളം തിന്നു കൊഴുത്ത് കൊളസ്ട്രോൾ പിടിക്കുന്നത്‌ ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു.. )

ഹോ ഇത് ലേഖനമല്ല കവിതയാണെന്ന കാര്യം മറന്നു പോയി!
അല്ലെങ്കിലും ഇക്കാലത്ത് കവിതയാണ് എഴുതുന്നത്‌ എന്ന് മറന്നു പോകുന്നത് കവിയുടെ ഒരു സ്ഥിരം എടവാടായിരിക്കുന്നു..!
ഇതൊരു രോഗമാണോ ഡോക്ടർ എന്ന് ചോദിച്ചു പോയാലും അത്‌ഭുധമില്ല...!

പറഞ്ഞുവന്നത് ലാസ എന്ന കവിതയിലെ ലാസ എന്ന നിന്നെ കുറിച്ചാണ്..
കവിത എഴുതി തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഇല്ലാത്ത സൗന്ദര്യം എഴുതിതീരുമ്പോൾ എങ്ങിനെയുണ്ടായി എന്ന് ഞെട്ടുന്ന സ്മൈലി ഇട്ടു പ്രശ്നം സോൾവ് ചെയ്യാം..!

ലാസ എന്ന് പേരിട്ടാലും ഇല്ലെങ്കിലും കവിതയെ ഫേഷ്യൽ ചെയ്യാനൊരു ബ്യൂട്ടിപാർലർ അത്യാവശ്യമായിരിക്കുന്നു..
(ആയിരം പേർക്ക് ആയിരത്തൊന്നു കവികളുള്ള മലയാളം എന്ന് പേരുള്ള രാജ്യമാണെങ്കിൽ വിശേഷിച്ചും!!)
😄😄😄😄😄

കടപ്പാട്: തിന്താരു (കുഴൂർ വിത്സണ്‍)*