ഇരുള് മുളച്ച രാത്രിമരം
കരളു മുറിച്ച നോവിന്റെ വേരുകള്..
ജലച്ചില്ലകള് കടലിലേക്ക് നീട്ടിയെറിഞ്ഞു
മണ്ണ് പുതച്ച ഒരു പുഴപ്പാട്ട്...
നരച്ചമാനത്ത്
ചിരിക്കുന്നത്,
എന്നോ മരിച്ച നക്ഷത്രങ്ങള്..
കരളു മുറിച്ച നോവിന്റെ വേരുകള്..
ജലച്ചില്ലകള് കടലിലേക്ക് നീട്ടിയെറിഞ്ഞു
മണ്ണ് പുതച്ച ഒരു പുഴപ്പാട്ട്...
നരച്ചമാനത്ത്
ചിരിക്കുന്നത്,
എന്നോ മരിച്ച നക്ഷത്രങ്ങള്..
ആഴങ്ങളിലേക്ക്,
നീ നട്ട മൂകതയുടെ വിത്തുകള് മുളയ്ക്കുന്നു..
വിരഹമെന്നു പേരുമാറ്റി വിളിക്കുന്നു..
വസന്തത്തെ അടര്ത്തിമാറ്റി
ഗ്രീഷ്മം എന്ന് സ്വയം പറയുന്ന
ശരത്കാലം നിറയുന്നു...
നീ നട്ട മൂകതയുടെ വിത്തുകള് മുളയ്ക്കുന്നു..
വിരഹമെന്നു പേരുമാറ്റി വിളിക്കുന്നു..
വസന്തത്തെ അടര്ത്തിമാറ്റി
ഗ്രീഷ്മം എന്ന് സ്വയം പറയുന്ന
ശരത്കാലം നിറയുന്നു...
ഒരൊറ്റ രാത്രിയെ രണ്ടു പകല് കൊണ്ട്
അമര്ത്തിപ്പിടിച്ചു
ദിവസമെന്ന് മുരളുന്ന
ഒരിക്കലും പെയ്യാത്ത
തോരാമഴയിലേക്കാണ്
എന്റെ നിദ്രയെ ഞാന് അഴിച്ചു വിടേണ്ടത്...!
അമര്ത്തിപ്പിടിച്ചു
ദിവസമെന്ന് മുരളുന്ന
ഒരിക്കലും പെയ്യാത്ത
തോരാമഴയിലേക്കാണ്
എന്റെ നിദ്രയെ ഞാന് അഴിച്ചു വിടേണ്ടത്...!
.....
