.........

മണൽക്കടലിൽ
ഉതിർന്നു വീണ
ഓർമ്മത്തിരകൾ കൊണ്ടു
വരച്ചു തീരുന്ന ജീവിതം.. 
പ്രവാസമതിന്റെ
നഗ്ന സൂചികളാൽ
മുറിവേൽപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു..
സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെട്ട
മൺതുറുങ്കിൽ
മൗനം കൊണ്ടു
തുരുമ്പിച്ചു പോയ
കാലങ്ങൾ..
വിതുമ്പലിന്റെ ചെകിളയണിഞ്ഞു
സ്വപ്‌നങ്ങൾ;
നിദ്രയില്ലാതടാകങ്ങളിലെ
മീനുകളായി..
നിശ്ശബ്ദമായ ഹൃദയം കൊണ്ടു
നിശകളെ തൊടുന്നു..!
അതിനേക്കാൾ
വിക്ഷുബ്ധമായ
സ്മൃതികൾ കൊണ്ടു
നിന്നെയും....!!

ഇരുളിൽ നിന്ന്
അടർന്നു വീണ
കിനാവിൽ
കറുത്ത നിറമുള്ള
നിലാവ് പരക്കുന്നു..
ചിറകു മുളക്കുന്ന നിനവ്
നിന്നിലേക്കുള്ള
വിമാനമാകുന്നു..

അകലങ്ങൾ
നമുക്കിടയിലെ
അടുപ്പമാണ്

വേർപിരിഞ്ഞു പോയ
രണ്ടു കാലങ്ങൾക്കിടയിൽ
ഒരു സാഗരം വിതുമ്പുന്നു..

ശൂന്യമായ
ആകാശം പോലെ
ജീവിതമതിന്റെ
മൂകലിപികൾ കൊണ്ടു
വരഞ്ഞുതീരുന്നു..

ചെവി മുറിഞ്ഞു പോയ
വാൻഗോഗിനെ
സൂര്യകാന്തി തിരയുന്ന പോൽ
പ്രണയം
നമുക്കിടയിലെ
താഴ്‌വരയിൽ
പരസ്പരം തേടുന്നു...

മരിക്കുന്ന മുൻപേ
ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും
ജീവിക്കണമെന്ന്
തമ്മിൽ കൊതിക്കുന്നു...

എന്നിട്ടും
മണൽക്കാറ്റിൽ
നമുക്ക് നമ്മെ നഷ്ടപ്പെടുന്നു

മരുഭൂമി
നമുക്കിടയിലെ
മതിലാവുന്നു. 

നാം നമ്മുടെ മരീചികയാവുന്ന അത്രക്ക്..
😪😪😪

◽◾◽◾◽◾

മരങ്ങളായ മരങ്ങളൊക്കെ
മൗനം പുരണ്ട കാറ്റിൻ തലോടലിൽ
നിശ്ചലമായ രാത്രി..
ആകാശമൊരു മുസല്ലയായി;
നക്ഷത്രങ്ങളായ നക്ഷത്രങ്ങളൊക്കെ
സുജൂദ് ചെയ്യുന്നു.
നിലാവിന്റെ നിസ്കാരക്കുപ്പായമിട്ട് നദികൾ..
തിരകളുടെ തസ്ബീഹ് മണികളെണ്ണുന്ന കടൽ..

ഇരുപത്തേഴാം രാവ്

മണ്ണിലും വിണ്ണിലും മാലാഖമാർ നിറയുന്നു
അനുഗ്രഹത്തിന്റെ ഊദ് മരങ്ങൾ
മുളച്ചു പൊന്തുന്നു..
നന്മയുടെ കുന്തിരിക്കം പുകയുന്നു...
പള്ളിമിനാരങ്ങൾ മക്കയെന്ന മരുപ്പച്ചയിലെ
ഈന്തപ്പനകളാകുന്നു..

വ്രതശുദ്ധിയുടെ മൗനം നുകർന്ന
ഈ കാറ്റിന് സുബർക്കത്തിന്റെ മണം..
നിശ്ശബ്ദമായ ഈ രാത്രിയിൽ
നരകത്തിന്റെ വാതിലടയുന്നു..

ഇരുപത്തേഴാം രാവ്..

ഉറങ്ങാതെ പ്രാർത്ഥനാനിരതരായി
അടിമകളുടമയെ സ്മരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു
ഉയിരുകൾ കൊണ്ട് കഅബം ത്വവാഫ് ചെയ്യുന്നു..
ഉടലുകൾ കൊണ്ട് ഇല്ലാത്തവന്റെ അവകാശമാം
ഫിത്റ് സക്കാത്തിൻ കിഴികൾ നിറക്കുന്നു...

ഇരുപത്തേഴാം രാവ്

ഖബറായ ഖബറിലൊക്കെ കാരുണ്യത്തിന്റെ
വെള്ളിവെളിച്ചം തൂകുന്നു
ജിന്നുകളും ഇൻസുകളും പ്രതീക്ഷയുടെ സ്വിറാത്ത് പാലത്തിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നു..
പ്രപഞ്ചമാകെ വസന്തകാലത്തിന്റെ
മലർനിണങ്ങൾ കലരുന്നു...

ഇരുപത്തേഴാം രാവ്

സർവ്വചരാചരങ്ങളും റബ്ബിലേക്ക് തിരിയുന്നു
അർഷിലേക്ക് നീളുന്ന നൻമ പ്രയാണങ്ങൾ
ഒരൊറ്റ രാത്രിയെ ആയിരം രാത്രികൾ കൊണ്ട്
പൊതിഞ്ഞെടുക്കുന്ന വ്രതപൂർണ്ണിമ

🔹🔸🔹🔸

ഒപ്പാരി

♦♦♦

ഉസിലംപട്ടിയിൽ
ഒരുച്ചക്ക്
മരിച്ചുപോയ
മുരുകന്റെ
പായിൽ പൊതിഞ്ഞ
മൃതദേഹം
ഒപ്പാരിപ്പാട്ടുകാരെ
കാത്തുകിടന്നു.

വെയിൽ ചുട്ടു പൊള്ളിച്ച
നാട്ടുവഴിയിൽ
കൊഴിഞ്ഞുകിടന്ന
ജമന്തിപ്പൂവുകൾ;
കരഞ്ഞു പാടാനൊരു
കിളിയേയും..!

മുരുഗച്ചാമി
പൂക്കച്ചവടക്കാരനായിരുന്നു.
ബേഗല്ലൂരിലെ
പൂന്തോട്ടങ്ങളിൽ നിന്ന്
മല്ലിയും ജമന്തിയും
മുല്ലയും ലില്ലിയും
ചറബറ, ഓർക്കിഡും
കടലു കടന്നു പോകാനുള്ള
ടെച്ച് റോസും
അവനെത്തേടി
എന്നുമെത്തും..

ചെടികളിൽ നിന്ന്
ഇറുത്തെടുത്ത്
വിൽക്കപ്പെടാനുള്ള
കണ്ണീർക്കണങ്ങളാണോരോ
പൂവുമെന്നവൻ
പയ്യാരം പറയും.
വസന്തത്തിന് മുൻപേ
ഹേമന്തമണിയുന്ന
പൂവാടികളെക്കുറിച്ച്
വിലപിക്കും..

എന്നിട്ടും മുരുഗൻ
പൂക്കച്ചവടക്കാരനായിരുന്നു...
മരിച്ചു തുടങ്ങിയ
കോശങ്ങളും കൊണ്ട്
ജീവിച്ചിരിക്കാൻ
പെടാപ്പാട് പാടുന്ന
ചിന്നമ്മാളെന്ന ഭാര്യക്ക് വേണ്ടി
കാസരോഗത്തിന്റെ
ചുമക്കലാപങ്ങളിൽ
ശബ്ദക്കടലായി മാറിയ
അപ്പാക്ക് വേണ്ടി..
അടുക്കളച്ചായ്പിൽ
ഏഴുജന്മങ്ങളുടെ
കണ്ണീരു പാറ്റുന്ന
അമ്മാക്കു വേണ്ടി..
പറക്കമുറ്റാത്ത രണ്ട്
കുഞ്ഞുപൂമ്പാറ്റകൾക്ക് വേണ്ടി
അവൻ പൂക്കച്ചവടക്കാരനായി..

മുരുഗച്ചാമിക്ക്
കാഴ്ചയില്ലായിരുന്നു.
നിറങ്ങളെ കുറിച്ച്
അവനറിയില്ലായിരുന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ
മണങ്ങളായിരുന്നു..
അവന്റെ നോട്ടങ്ങൾ
വിരലുകളായിരുന്നു.

പൂമാർക്കറ്റിൽ
മരിച്ചുകിടക്കുന്ന
ആയിരമായിരം
പൂവുകൾക്ക് വേണ്ടി
അവൻ ഒപ്പാരി
മൂളിക്കൊണ്ടിരുന്നു..

'രാസാത്തി ഉന്നൈ
വാഴ്വിൽ നിനയ്ക്കും
നേറ്റ്രോട് ഉന്നൈ
വാഴ്വായ് ഇഴയ്ക്കും'

'അമ്മാടി ആച്ചിയരേ
എന്നെ പെത്ത സെൽവതിയേ
ഏമാന്ക വരുപവനേ
ഏമാത്തി നിന്ക കാപ്പവനേ..
ഏത്താന്ക വരുപവനേ
എത്തേട്ടി നിന്ക കാപ്പവനേ..'

മുരുഗൻ മരിച്ചുപോയി
മരിച്ചുപോയ
പൂക്കൾ മുഴുവൻ
അവനുവേണ്ടി കരഞ്ഞു..
കരയാൻ മറന്നു പോയത്
ഒപ്പാരിപ്പാട്ടുകാരായിരുന്നു..

പെട്ടെന്നൊരു മഴ പെയ്തു
ഇടിമിന്നലുണ്ടായി..
മരിച്ചുകിടക്കുന്ന
മുരുഗച്ചാമിക്ക് വേണ്ടി
പ്രകൃതി ഒപ്പാരി പാടി

▪▫▪▫▪▫▪

🔽🔽🔽🔽🔽🔽

സ്വയം തീകൊളുത്തി ആത്മഹത്യ ചെയ്ത കെട്ടിടത്തിന്റെ നാലാം നിലയിലെ ബാൽക്കണി..
കാഴ്ച്ചയുടെ പുകച്ചുരുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന്
പലായനം ചെയ്യപ്പെടേണ്ട
ഒറ്റച്ചിറകുള്ള പക്ഷിയുടെ ഗദ്ഗദം..
(ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ യാത്ര!)

ഓർമ്മകളുടെ സെമിത്തേരിയിലെ
മറവികളുടെ ശവക്കല്ലറ..
മൈലാഞ്ചിച്ചെടികളുടെ
തണൽപ്പകുതികളിൽ നിന്ന്
ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെപ്പെയ്യുന്ന
മൗനത്തിന്റെ മേഘങ്ങൾ..

ഹൃദയമതിന്റെ രുധിരശബ്ങ്ങളാൽ
സംസാരിക്കുകയാണ്..
ഉൾക്കടലിന്റെ ജലലിപികളാൽ
എഴുതിത്തേഞ്ഞു പോയൊരു
ദ്വീപിലെ മണൽത്താളു പോലെ,
അത്രക്കത്രക്ക്
നഗ്നമായ ഉഷ്ണമാപിനിയിലെന്നവണ്ണം
സിരാധമനികളിൽ
എന്റെ ഭാഷയലിഞ്ഞുപോകുന്നു..
.
.
.

ബാൽക്കണിയിലെ വെള്ളമൊഴിക്കാൻ മറന്നുണങ്ങിയ റോസാച്ചട്ടിയിൽ
ചകിരിനാരുകൊണ്ടു മേഞ്ഞ കൂട്ടിൽ
തീമെത്ത വിരിക്കുന്നതിനു മുൻപേ
പറന്നു പോകേണ്ട കിളിയാണ് ഞാനും.

നൂറ്റിരണ്ടിലെ സഹേലി എന്നുപേരുള്ള
റെന്റിപ്പെണ്ണിന്റെ തെറിവിളികളിൽ ചതഞ്ഞ
സായന്തനത്തിൽ തന്നെ വേണമായിരുന്നു
കെട്ടിടത്തിനാത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ..
പനിപിടിച്ചാൽ പെനഡോളിന് പകരം
ധ്യാനമിരിക്കുന്ന പെന്തക്കോസ്ത് പോളിന്റെ
മുന്നൂറ്റിമൂന്നാമത്തെ മുറിയിൽ നിന്ന്
തീ പിടിച്ചോടിത്തുടങ്ങിയതാണ്..
.
.
.

ഗ്രൌണ്ട് ഫ്ളോറിലെ നമ്പറില്ലാത്ത റൂമിൽ
ഒരു കവി താമസിച്ചിരുന്നു
അഗ്നിരഥമെന്ന തന്റെ നൂറാമത്തെ കാവ്യപ്രസവത്തിന്റെ തിരക്കിലായിരുന്നയാൾ..
തീ പിടിച്ച കെട്ടിടം
ബാൽക്കണി
കിളിക്കൂട്
പറക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന കിളി
മുടി രണ്ടായി പിന്നിയിട്ട പെൺകുട്ടി
അകലെ വെയിലു പഴുത്ത ആകാശം..

പെട്ടെന്ന് ഞാനാ കവിതയിലെ
പെണ്‍കുട്ടിയായി മാറി

രണ്ടാനച്ഛന്റെ റാക്കു തേച്ച നിശ്വാസങ്ങൾ
പിൻ കഴുത്തിൽ പാമ്പുകളെ പോലെ
ഇഴയുന്നു..
'ബേൻഛൂത്!! ഇനിയും പഠിക്കാത്ത അസത്തെന്ന് അമ്മയുടെ നാഭിക്ക് ചവിട്ടുന്നു.
നാലാം നിലയിലെ ചുമരു നരച്ച ഫ്ലാറ്റിന്റെ
ബാൽക്കണിയിൽ തീ പിടിച്ച ഹൃദയത്തോടെ ഞാനിരിക്കുന്നു..
.
.
.

തീ പിടിക്കുന്നതിന് മുൻപ്
നൂറ്റിയേഴാം മുറിയിൽ ഒരു കൊലപാതകം നടന്നു.
കനത്ത നിതംബം കൊണ്ട് ആ തെരുവിലെ ആൺകണ്ണുകളെ മുഴുവൻ പണയപ്പെടുത്തിയ
റോസ്മരിയ സോഫയിൽ ചത്തുമലച്ചുകിടന്നു.
സദാ സംശയ രോഗിയും അവളേക്കാൾ
പതിനാറീസ്റ്റർ കൂടുതൽ കണ്ടവനുമായ
സിറിൽ ജോൺ എന്ന ഭർത്താവ്
രക്തം പുരണ്ട കത്തിയുമായി മുറിയിൽ ഉലാത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു..

ഇരുന്നൂറ്റിയൊന്നാം മുറിയിൽ
വികാരത്തീപടർന്ന രണ്ടുടലുകൾ
പരസ്പരം കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു..
ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് പ്രണയപൂർവ്വം നഗരത്തിലേക്ക് പലായനം ചെയ്തവർ..
പരിചയപ്പെടാത്തതു കൊണ്ട് എക്സ്, വൈ എന്നിങ്ങനെ പേരിട്ട് നമുക്ക് വിളിക്കാം..

എന്റെ കയ്യിലെ കഠാരിയിൽ നിന്ന് ഇപ്പോഴും
ചോരയിറ്റിവീഴുന്നു.
ചുമരിലെ ആനക്കൊമ്പ് കൊണ്ട് മോടി പിടിപ്പിച്ച കണ്ണാടിയിലൂടെ സിറിൽ ജോൺ എന്ന ഞാൻ
എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കുകയാണ്.
അടഞ്ഞുകിടന്ന ബാത്രൂമിനുള്ളിൽ
അവളുടെ ജാരനൊളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്
ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നു.
ഇരുന്നൂറ്റിയൊന്നാം മുറിയിലേക്ക് തുറക്കുന്ന വാതിൽ
എക്സ് എന്ന് പേരുള്ള ജാരൻ
വൈ എന്ന് പേരുള്ള അല്ല റോസ് മരിയ എന്ന് പേരുള്ള എന്റെ ഭാര്യ..

മരിച്ചു കിടക്കുന്നത് ഞാനായിരുന്നു.
ബാത്ടബ്ബിലേക്ക് രക്തമിറ്റിച്ച് കമിഴ്ന്ന്..!
.
.
.

തീ..
ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്ന അതേ കെട്ടിടം
അതേ ബാൽക്കണി
അതേ കിളിക്കൂട്
അതേ കിളി
അതേ പെണ്‍കുട്ടി
.
.
.

താരതമ്യേന നിശ്ശബ്ദമായ
മദ്ധ്യാഹ്നത്തിന് ശേഷം
എല്ലായിടത്തേം പോലെ ശബ്ദക്കടലിരമ്പുന്ന
പോക്കുവെയിൽത്തെരുവിലേക്ക്
ജഡ്ക്കയിൽ വന്നിറങ്ങിയ
ഒരാളെ കുറിച്ച് പറയാൻ മറന്നു പോയി.
രണ്ടുവശത്തേക്കും മുടി പിന്നിയിട്ട
പെൺകുട്ടിയെ വിലക്കു വാങ്ങാൻ വന്ന
ഏജന്റായിരുന്നു അയാൾ.
ചുവന്ന തെരുവിന്റെ ഇരുൾപ്പകലുകളിലേക്ക്
മുറിച്ചെറിയപ്പെടുന്ന
പനിനീർച്ചെടിയുടെ മുൾവേദനകൾ
എന്നെപ്പൊതിയുന്നു..
.
.
.

സ്വയം വെന്തു മരിച്ചുതുടങ്ങിയ
എന്നെക്കുറിച്ചാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്
അതേ ബാൽക്കണിയിൽ
തീക്ഷ്ണമായ ചിന്തകളും
പൊള്ളിത്തുടങ്ങിയ ഉടലുമായി ഞാൻ..
അഗ്നിച്ചിറകു മുളച്ച്, കെട്ടിടം ഒരു പക്ഷിയെപ്പോലെ പറന്നു തുടങ്ങുന്നു..
വെയിൽ പഴുത്ത ആകാശത്തിലേക്ക്..!!

▪▫▪▫▪▫▪

........

ഉറക്കത്തിന്‍റെ വിമാനത്താവളത്തിൽ നിന്ന്
സ്വപ്നത്തിന്‍റെ ഊബർടാക്സി പിടിച്ചാണ്  നിന്നരികിലെത്തുക..
കണ്ടുമുട്ടുന്ന നിമിഷം,
നമുക്കിടയിലെ കൺദൂരങ്ങൾ
ഏഴുജൻമങ്ങളിലെ മഴ കൊണ്ട് നിറയും..
ചുംബനം കൊണ്ട് ആയിരം രാത്രികൾ
പെയ്തു തീരാവുന്ന അത്രയും
പ്രണയലിപികൾ പരസ്പരമണിയും..

നീയറിയുന്നില്ലേ..!!
മൗനത്തിന്റെ ചിലന്തിവലയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയ
നമ്മുടെ വർത്തമാനങ്ങൾ
കടലുപോലെയിരമ്പുന്നത്..??

ഉണർച്ചയിലെ ഓർമ്മപ്പുഴയിൽ
നമ്മൾ നനഞ്ഞുകുതിരുന്ന പകൽ
ആകാശദർപ്പണത്തിൽ പരസ്പരം കാണുന്ന
സായന്തനങ്ങൾ..

മറവികളുടെ ശ്മശാനത്തിലേക്ക്
നടന്നുപോകുന്ന ഇലഞ്ഞിമരങ്ങൾ..
നാമതിന്റെ തണലിൽ പകുത്ത
ജൻമാന്തരങ്ങൾ..

ഒരിക്കൽ
പറഞ്ഞുതേഞ്ഞ വാക്കുടലുകളിൽ
നമ്മുടെ പ്രണയം തപസ്സിരിക്കുന്നു..
പതിനൊന്നു മാസം
ഒച്ചിന്റെ പുറംതോടിനുള്ളിൽ ഉണക്കാനിട്ട്
ഒരുമാസം പെയ്യുന്ന മേഘമാണെന്റെ രതി..

ഗുൽമോഹറെന്നു പേരുമാറ്റി വിളിച്ച
ഓർമ്മകളുടെ പൂക്കളാണിത്..
നിന്റെ വിയർപ്പിന്റെ മണമുള്ള രാത്രികളിലേക്ക്
തിരികെപ്പറക്കുന്ന ചിറകില്ലാപക്ഷികൾ..

മരുഭൂമിയിൽ നിലാവിന്റെ
മുസല്ല വിരിച്ച റമദാനിൽ
നിന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ ഈന്തപ്പഴങ്ങൾ
നിറയുന്നു..

ഒരു കടലിനപ്പുറമിപ്പുറം
നമ്മളെപ്പകുത്ത വിരഹദൂരങ്ങൾ;
മോശയുടെ വടിയാണെന്റെ കിനാവുകൾ..!

ഹൃദയമതിന്റെ ആഴങ്ങൾ കൊണ്ട്
സംസാരിക്കുന്നു..
ഋതുഭേദങ്ങൾ നിറം തേച്ച ജീവിതം
നമ്മുടെ വിഷാദങ്ങളെത്തൊടുന്നു..

അതേ...
നിശ്ശബ്ദമായ ഈ രാത്രികളിൽ
നിദ്രയുടെ ലോഹപ്പക്ഷികൾക്ക് ചിറകു മുളയ്ക്കുന്നു..
എന്നും നിന്നിലേക്കുള്ള പ്രയാണങ്ങൾ
നീയറിയാതെ പോകുന്നതങ്ങിനെയാണ് സഖീ.....

🌼🌼🌼

........

നിശ്ശബ്ദത,
നിന്റെ മൗനത്തിന്റെ ചിറകുകളണിഞ്ഞു പറക്കുന്ന
പറവയാണ്...
ഇടയ്ക്കു മുറിഞ്ഞു പോയ
ചാറ്റൽമഴ പോലെ
നമുക്കിടയിലൊരു വാക്കിടം;
ഓർമ്മയുടെ ദ്വീപ്..!

ഉടഞ്ഞു പോയ വെയിൽച്ചില്ലാണ്‌
പ്രണയം..
കാലമതിന്റെ കൽവഴിയിലെവിടെയോ മറന്നു പോയ
കിനാവിന്റെ കാൽപാടുകൾ..!

മറവിയുടെ കടൽക്കരയിൽ
നാം നമ്മളെ ഉണക്കാനിട്ടിരിക്കുന്നു..
നിശ്ശബ്ദത,
നിലാവിന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകൾ കൊണ്ടെന്ന പോലെ
നമ്മുടെ രാവിനെത്തൊടുന്നു..!

ചിതറിത്തെറിച്ചുപോയ
ചിന്തകളിൽ നിന്ന്
പെറുക്കിയെടുത്ത
നിന്റെയുടലിന്റെ ചൂര്;
മോഹമാമെരിവുള്ള ചൂട്...!

നിശ്ശബ്ദത,
ഉയിരിന്റെയുടുപ്പാണ്...
നമുക്കിടയിൽ
മൗനത്തിന്റെ നൂലകലം..!!

പരസ്പരമകന്നുപോയ
പാദപതനങ്ങളിൽ
കാലം തളംകെട്ടികിടക്കുന്നു....!!!

🔸🔹🔸🔹🔸

.......

🔅🔅🔅🔅
എന്തിനാണെന്നെയീ തീപ്പുടവ നീട്ടി
വെന്ത കിനാക്കളുടെ ചിതയിലേറ്റി..?
ഓർമ്മകൾ ചിറകായി,
കാലമാം മേഘമൗനത്തിൽ  ഞാനെന്റെ
ജീവിതം മെല്ലെ പറന്നലിയുമ്പോൾ..!

നിഴലുകൾ കൊണ്ടെന്റെ ചിത്രം വരക്കുന്നു,
നിശയും, നിലാവും, പകൽ തേഞ്ഞ വേനലും..
പിൻവഴിയിലെവിടെയോ ബാക്കിയാവുന്നു;
പാതികുടിച്ചു വറ്റിച്ച യൗവനം..!

അരളികൾ പൂത്തു കൊഴിഞ്ഞ പാടങ്ങളിൽ
ഇരുളു കൊളുത്തിച്ചിലക്കുന്ന പുള്ളുകൾ..
വേർത്ത നിനാദങ്ങൾ;
ഹൃദയം കൊരുക്കുമീയാർത്തനാദങ്ങൾ..
കടലു പോലും തോൽക്കുമുയിരിന്റെ മൗനം..!

അഴൽ കൊണ്ട് ചീർത്ത വാക്കിൻ ജഡങ്ങൾ,
നിരന്നു കിടക്കുന്ന കാവ്യശ്മശാനം..!
ഇനിയെന്ന് പൂക്കുവാനകിലിൻ മരങ്ങൾ;
പുനർജനി നൂഴുന്ന നിനവിന്റെ രഥ്യ..!!

♦♦♦♦

▫▪▫▪▫▪▫▪

പുഴയുടെ
മനസ്സുള്ള
മനുഷ്യൻ...
കടലിന്റെ
ആഴമുള്ള
ജീവിതം....
മഴയുടെ
നനവുള്ള
കവിത..;
അവൻ
ഖബറിന്റെ
ചിറകുള്ള
മൗനത്തെ
മുറിക്കുന്നു....!

.
.

പുഴയുടെ
നേർത്ത
വിരലുകൾ
പോലെ-
തന്നിലെ
ആഴങ്ങളിലേക്ക്
നനഞ്ഞിറങ്ങിയ
വേരുകളെ,
ഓർമ്മ കൊണ്ട്
ചുംബിച്ചു
രജസ്വലമായ
യാമങ്ങളിലേക്ക്
പലായനപ്പെടുന്നവൻ....!!

.
.
.

തങ്ങളിൽ
ഘനീഭവിച്ച
മറവിയുടെ
നിശ്ചലതടാകം....
ഇക്താരയുടെ
ഒരൊറ്റകമ്പിയുടെ
താഴ്‌വാരം...
വിരഹത്തിന്റെ
വേപഥു...
നേർത്ത
കിനാവിന്റെ
നിലാക്കടൽ...;
അവൻ നനഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു...!!!

.
.
.

പുഴയുടെ
ഉയിര് കൊണ്ട്
പുഴയുടെ
ഉടല് കൊണ്ട്
അവൻ
പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു...
പുഴയുടെ
ഉറവ് കൊണ്ട്
അവൻ നിറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു....!!!!

🌊

അവനൊരു ആകാശമായിരുന്നു!!!!!
🎑

••••••••••••••••

°°°°°°°°°°°°°°

നിങ്ങളെങ്ങിനെ
തങ്ങളിൽ
ഈ ഞങ്ങളിൽ
പല നെഞ്ചിലെ
ചെഞ്ചോരയിൽ
നഞ്ചു കലക്കി....?
നിങ്ങളെന്തിനു
ഞങ്ങളെ
പല വാക്കിനാൽ
പകപോക്കിനാൽ
തമ്മിൽ തച്ചു
മരിക്കുവാൻ
ഇ(സ)ങ്ങളെ തന്നു..?

നിങ്ങളല്ലേ
ഞങ്ങളെ
നിങ്ങളാക്കിയത്..?
ഞങ്ങളല്ലേ
നിങ്ങളെ
ഞങ്ങളാക്കിയത്...??

നിങ്ങളെന്നും
നിങ്ങളാണ്..!
ഞങ്ങളെന്നും
ഞങ്ങളാണ്....!!

ചൂണ്ടുവിരലിലെ
മഷിയുങ്ങ്യാൽ;
നിങ്ങളെന്നും
നിങ്ങളാണ്‌...! 
ഞങ്ങളെന്നും
ഞങ്ങളാണ്.....!!

••••••••••
((ഞങ്ങളെന്നാൽ
നിങ്ങൾ മേയ്ക്കും
⭕കഴുതയെന്ന
പൊതുജനം...!!!!!))
♨♨♨♨

⚪⚫⚪⚫⚪⚫⚪

അത്ര മേൽ ഭീകരമായ കവിത എഴുതാനാണിരുന്നത്..
കാരണം അതിനേക്കാൾ തീവ്രമായ ഒരു രാത്രിയായിരുന്നു അത്.
ഒരു തെരുവ് കത്തിയമരുകയായിരുന്നു...!
വിറകു കൊള്ളികൾക്കു പകരം പച്ച മനുഷ്യരുടെ ഉടലുകൾ ഇട്ടു കത്തിച്ച അടുപ്പുകൾ ആയിരുന്നു ഓരോ വീടും..
അഗ്രം ചെത്തിയ ലിംഗമല്ലാത്തത് കൊണ്ട് സ്വന്തം ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടിയ പട്ടാളക്കാരനായിരുന്നു ഞാൻ.
അടുപ്പിനു മേലെ പാതി വെന്ത തനുവും മനവും കൊണ്ട്
ഇടുപ്പിനിടയിലെ ചെകിള ചെത്താത്ത മത്സ്യത്തെ കുറിച്ച് വികാരതീവ്രമായി ഓർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു..

അഹമ്മദാബാദ്..
നരച്ച നിറങ്ങൾ കൊണ്ട് ചമച്ച ചതുരങ്ങളിൽ
വസ്ത്രങ്ങളുടെ നിലക്കാത്ത വർണ്ണങ്ങൾ കൊണ്ട് നമ്മെ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും..
കണ്ണാടികൾ കൊണ്ട് പുതച്ച ഉടയാടകൾക്കിടയിൽ നിന്ന്
കണ്ണാടികളെക്കാൾ തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ഹരം കൊള്ളിക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ..
മധുരം വിളമ്പുന്ന കടകൾ..
മുംബൈയിലെ ഭാങ്ങിനെക്കാൾ വീര്യമുള്ള സർബത് ശാലകൾ..
ഉന്മാദം അതിന്റെ അമ്മവീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ സന്ധ്യകൾ..

ആരും അന്യരായിരുന്നില്ല അവിടെ..
എല്ലാവർക്കും പരസ്പരം മനസ്സിലാകുന്ന ഒരു മൗനം
ചുറ്റിലും പടർന്നിരുന്നു...

മലബാറി ഹോട്ടലിൽ
സാമ്പാറും ചോറും തീയലും ഓലനും
നാട്ടിലേക്കുള്ള രുചിവഴികളായിരുന്നു..

തെരുവ് കത്തുന്നു...
കവിതയിലേക്ക് അടർന്നു വീണ ചൂടിൽ അക്ഷരങ്ങൾ പൊള്ളിപ്പോകുന്നു..
മലബാറി ഹോട്ടലിലെ നാണുവാശാൻ  വിറകു പോലെ കത്തിത്തീർന്നു പോയി..
മൂത്ര സംബന്ധമായ അസുഖം മൂലം ബംഗാളി ഡോക്ടർ അഷുതോഷ് ബാനർജി ചെത്തിയെടുത്ത ലിംഗാഗ്രം നാണുവാശാന്റെ ജാതകം തിരുത്തി..

നാല്പത്തേഴു വയസ്സ് വരെ വിടാതെ പിന്തുടർന്ന ശനിയുടെ അപഹാരം
ശുക്രദശയിലേക്ക് വിലയിച്ചു എണ്പത്തിമൂന്നു വയസ്സു വരെ നീണ്ടു കിടക്കുന്ന രാജയോഗത്തിന്റെ ബാല്യത്തിലായിരുന്നു അയാൾ..

തട്ടുമ്പുറത്തെ ചൂടിൽ വെന്തുരുകി പട്ടാളക്കാരൻ എഴുതി..
ഒരടുപ്പിനു മുകളിൽ വേവുന്ന  ചുവന്ന നിറമുള്ള ഹൃദയത്തെ കുറിച്ച്..

പട്ടാളക്കാരൻ ഹിന്ദുവായിരുന്നു.
ഏയ് .. അല്ല, ഇസ്ലാമായിരുന്നു...
അല്ലല്ല.. കൃസ്ത്യാനിയായിരുന്നു..

അല്ലെങ്കിൽ യഹൂദനോ പാഴ്സിയോ സിക്കോ ജൈനനോ ബുദ്ധനോ ആയിരുന്നു..

അതുമല്ലെങ്കിൽ യുക്തിവാദി..

അപ്പോഴും പട്ടാളക്കാരൻ എന്ന ഞാനായിട്ട് പോലും
മനുഷ്യൻ എന്ന കോളത്തിലേക്ക് എന്നെ ഒതുക്കാൻ വയ്യാത്ത അത്രക്ക് ഭീകരമായ ഒരു കവിത തന്നെയാണ് സഹോ,
(ഇന്നത്തെ) അന്നത്തെയും  ഇന്ത്യ.....!!!

.......
കടപ്പാട്: അടുപ്പിനു മുകളിൽ വെന്ത് തീർന്ന രാത്രിയിലെ പ്രിയപ്പെട്ട *പട്ടാളക്കാരന്

.......

മരിച്ചുപോയ പൈൻമരക്കാടിന്റെ ശിശിരശ്മശാനം..
ഗദ്ഗദങ്ങളിൽ ഖബറടക്കിയ നിന്റെ മൗനം..
യാത്രാമൊഴിയുടെ ജിപ്സിക്കലമ്പലിൽ
ലിപി നഷ്ടപ്പെട്ട നിനവിന്റെ വായ്ത്താരി..!

ഒരു നിശ്ശബ്ദതയുടെ കടൽ
നമുക്കിടയിൽ നുരയുന്നു..
അശാന്തിയുടെ ദ്വീപ് പോലെ
നമ്മുടെ ഓർമ്മ!!

നീയും ഞാനും തിരസ്‌കരിക്കപ്പെട്ട
ഒരു കവിതയുടെ വരികകളാണ്..
അവരവരാൽ
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു പോയ
ഒരു കിളിക്കൂട് പോലെ..
നിറം മാഞ്ഞു ചിഹ്നങ്ങളുടെ നിർവികാരത പേറിയ ചൂണ്ടുപലക പോലെ..
സ്വയം തങ്ങളിലേക്ക് പെയ്തു തീർന്ന മഴയുടെ മേഘജഡം പോലെ..
എത്രക്ക്
എത്രക്കെത്രക്ക്
ശൂന്യമായ വിക്ഷുബ്ധതയാണിത്..!

വാക്കുകൾ എന്ന് പേരുള്ള 
മീസാൻ കല്ലുകൾ നിരത്തിയ
ശവപ്പറമ്പുകളാണോരോ കവിതയും..;
എന്നിട്ടും വായനയുടെ മാമോദീസ മുങ്ങി അവയൊക്കെ പുനർജ്ജനിക്കുന്നു..!!

നിന്റെ സ്വപ്നത്തിന്റെ വേനലിൽ പൊള്ളി
എന്റെ നിദ്രയുടെ നിലാവുരുകുന്നു..
നിന്റെയാശ്ലേഷത്തിന്റെ കുളിരിൽ തെന്നി
മൗനങ്ങൾ വീണു മരിക്കുന്നു..!

ഞാനെന്നേ മരിച്ചു പോയതാണ്..
എനിക്ക് പോലും ഓർമ്മയില്ല..!
നിന്റെ നിശ്ശബ്ദമായ കണ്ണീർമൊഴികളിൽ നിന്ന്
വായിച്ചെടുക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം, 
ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നു എന്നൊരു മുൻ‌കൂർ ജാമ്യം..!!

എന്റെ ഡയറിയിൽ നിന്ന്
നിങ്ങളത്രക്ക് അളവറിയാത്ത  വികാരവിക്ഷോഭങ്ങളിലേക്കാണ് പറിച്ചു നടപ്പെടുന്നത്..
എനിക്ക് മനസ്സിലാവും..

എന്നിട്ടും മരണപ്പെട്ടുപോകാതെ
ബാക്കിയായ
ഒരുയിരിന്റെ നിനാദങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് കേൾക്കുവാനാകില്ല..

ഉയിരിന്റെ പേച്ചുകൾക്കു ഭാഷയില്ല..
ലിപിയില്ലാത്ത,
അച്ചുകൂടങ്ങൾ നിരത്തി വെച്ച് മഷിയുടെ ഉടുപ്പുകൾ ഇടാനാവാത്ത
തികച്ചും വിശുദ്ധമായ
മൗനത്തിന്റെ
വിസ്ഫോടനങ്ങളാണത്...

അല്ലെങ്കിലും ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നു എന്നതിന്,
ഞാൻ മരിച്ചു പോയി എന്നതു തന്നെയാണ്
 തെളിവ്..;
നിന്നെ കുറിച്ച് വീണ്ടും ഓർക്കുന്നു
എന്നതും...!!

........

■□■□■□■□■□■□■

കവിയുടെ വീട്;
അടുക്കി വെച്ച പുസ്തകങ്ങൾക്കപ്പുറം
ചിതറിക്കിടക്കുന്ന
വാക്കുകൾ..
ഏതു നിമിഷവും
മഷി തീർന്നു പോയേക്കാവുന്ന
പാർക്കർ പേന..
മൗനം തിന്നു തീർത്ത
രാപ്പകലുകൾ..
കരച്ചിൽ തിളയ്ക്കുന്ന
അടുക്കള..
മഴയുടെ നൂലേണിയേറി
മാനത്തേക്ക്
കയറിപ്പോകാവുന്ന
ചായ്പ്പ്..
കവിതകൾ,
മുളകും
മാങ്ങയും
നാരങ്ങയും ചേർത്ത്
ഉപ്പിലിട്ടു വെച്ച ഭരണികൾ..
കുടിച്ചു തീർത്തിട്ടും
ബാക്കിയായ
കവിതകളുടെ
ചില്ലുപുസ്തകങ്ങൾ...
മുറ്റം;
പുല്ലുകളുടെ
ഹരിതലിപികളാൽ
എഴുതപ്പെട്ട ഖണ്ഡകാവ്യം..
അടച്ചിടാനാവാത്ത ഗേറ്റ്;
ഓർമ്മയുടെ തുരുമ്പിച്ച ഭൂപടം..!

മറവിയുടെ ഓടാമ്പലിട്ട
വാതിലിനപ്പുറം
കവിയുടെ വീട്
മയങ്ങുന്നു..

എത്രയോ കൊല്ലങ്ങൾ
ഉണ്ണാതെ മിണ്ടാതെ
വെയിലും കാറ്റും മഴേം മഞ്ഞും കൊണ്ട്
കവിക്ക് വേണ്ടി ഉറങ്ങാതിരുന്നോളാണ്....
പാവം,
ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ.....!
●○●○●○●

●○●○●○●

മാരത്തള്ളി അഥവാ
മാർത്തഹള്ളിയിലെ ദിവസങ്ങൾക്കു
ചാണകത്തിന്റെ മണവും,
നായ്ക്കളുടെ നോട്ടവും,
സൈനികവിമാനങ്ങളുടെ ഇരമ്പവുമായിരുന്നു...
പ്രതീക്ഷ ബാറിന്റെ കോണിപ്പടിയിൽ പരസ്പരം
വാക്കും, ഗോൾഡ് ഫ്‌ളേക് കിങ്ങും
പുകച്ചു തള്ളി നമ്മളിരുന്നു..
പണിക്കർ ട്രാവൽസിലെ
കന്നഡ മാത്രം മാത്താടുന്ന മലയാളി പെണ്ണിനെ
ചിന്തകളിൽ ചുംബിച്ചു പകലുകളും,
സ്വപ്നങ്ങളിൽ രമിച്ചു രാത്രികളും.....!
മോണോറെയിൽ മുറിച്ചിട്ട
നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയം പോലെ,
നമ്മളും;
ഒന്നാണെങ്കിലും രണ്ടായിരുന്നു...
ചങ്ങാതി,
നമുക്കിടയിലൊരു മൗനത്തിന്റെ റിങ് റോഡുണ്ടായിരുന്നു..
വോഡ്കയുടെ ചവർപ്പിൽ
മുങ്ങിപ്പോയ ഒരു ഡിസംബർത്തെരുവിൽ
നാക്കിൽ മരിച്ച വാക്കുകൾ കൊണ്ടെന്നെ നോക്കി
നീ നടന്നു പോയി;
ആൾക്കടലിന് മുകളിലൂടെ പ്രവാചകനെ പോലെ.....!
നിന്റെ പ്രയാണത്തിന്റെ തുടർച്ചകൾ
ജീവിതത്തിന്റെ ചതുപ്പുനിലങ്ങളിൽ നിന്ന്
തിരിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത പാതകൾ പോലെ
എന്നിൽ ബാക്കിയായി.

കാലമൊരു തീവണ്ടിയായിരുന്നു..
അനുനിമിഷം ക്ലിക്ക് ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്ന
'പകൽക്കിനാവന്റെ' ക്യാമറകവിതകൾ പോലെ
ജനലുകൾ പരശ്ശതം ചിത്രങ്ങൾ നെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു..
തുടർച്ചയായ നിശ്ചലദൃശ്യങ്ങളുടെ കൊളാഷുകൾ;
(തുടർച്ചകൾ മടുപ്പിക്കുമെങ്കിലും...!)

ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞെത്തിയ ജൂണിൽ
പാലികാബസാറിന്റെ ആൾച്ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ
നിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും കണ്ടെത്തി..
ജോധ്പുരി ചപ്പലു വിറ്റു ഭേൽപുരി മേടിച്ചു തിന്നു
'കുഴൂരിന്റെ' കവിത മൂളി നീ ജീവിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
"നോക്ക്, ഈയാകാശത്തിലേക്ക് വേരുകൾ മുളച്ച
അവന്റെ കവിതമരത്തിലേക്ക്  കയറിക്കയറിപ്പോവുകയാണ് ഞാൻ"
ഭാംഗിന്റെ ചൂരുള്ള നിശ്വാസങ്ങൾ കൊണ്ട്
നീയെന്നെ തൊട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു...

അടർന്നുവീണ നിമിഷദളങ്ങൾ എന്ന് ക്ളീഷേ പുരട്ടി വിളിച്ചു
സമയത്തിന്റെ കടൽവഴിയിലൂടെ
മരുഭൂമിയിലേക്ക് സ്വയം നഷ്ടപ്പെട്ട സെപ്റ്റംബർ..
ഉരുകിത്തിളക്കുന്ന ലോഹപ്പാത്രമാണ്
ഈ നഗരമെന്ന് നീ പറയുമായിരുന്നു എന്ന് ഞാനോർത്തു ..
ജോലിത്തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് ജോലിത്തിരക്കുകളിലേക്ക്
പണിതിട്ട പാലങ്ങളായിരുന്നു ദിവസങ്ങൾ..
നിന്നെ ഞാൻ മറന്നു പോയിരുന്നു..
എന്തിനു,
എന്നെ പോലും ഞാൻ മറന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു...
എന്നിൽ നിന്നും അടർന്നു വീണു കൊണ്ടിരുന്ന
ദളങ്ങളായിരുന്നു ഞാൻ...

ഇപ്പൊ നിന്നെ ഓർക്കാൻ കരണമെന്താവോ??
"നീയും ഞാനുമില്ലാത്ത കവിതയെഴുതിത്തീർന്നു;
മരണമെന്ന് പേരിട്ടു"
എന്ന സ്റ്റാറ്റസ് അപ്‌ഡേഷന് ശേഷമായിരിക്കണം..
നീയിപ്പോൾ എവിടെയായിരിക്കും??
ഒരുപക്ഷെ,
ഏതെങ്കിലുമൊരു പൗരാണിക നഗരത്തിലെ
വിഗ്രഹങ്ങളുടെ വ്യാപാരശാലയിൽ,
അല്ലെങ്കിൽ വാക്കുകൾ വിൽക്കുന്ന ഒരു പത്രമോഫീസ്...
അതുമല്ലെങ്കിൽ,
തുടർച്ചകളിൽ മനം മടുത്തു മഹാമൗനത്തിന്റെ
നിശ്ശബ്ദതയിൽ..

സാധ്യതകൾ ആകാശത്തിലേക്ക് വേരുമുളച്ചു തുടങ്ങിയ മരമാകുന്നു;

ചിലപ്പോൾ നീയിപ്പോഴൊരു
ആൾദൈവമായിരിക്കും;
നമ്മുടെ നാട്ടിലിപ്പോൾ അതിനാണല്ലോ ഒരു ഒരു ഒരിത്....!!

□■□■□■□■

.............

✡✡✡
എന്റെ ബ്ലൂവെയ്ൽ കിനാവിലെ
കടൽത്തീരം..
നിന്റെ നിഴലളന്നു പോറിയ
വെയിൽനിറങ്ങൾ..
മരണത്തിലേക്കെന്ന പോലെ
നീണ്ടു കിടക്കുന്ന
ജലചലനങ്ങൾ....!
ഇരുട്ട് മണക്കുന്ന പകലുകളാണ്
ഓരോ മൗനവും;
മരണത്തിന്റെ ഇടനാഴിയിൽ വരയുന്ന
ജീവിതമെന്ന കാൽപ്പാടു പോലെ...!

ഹാക്ക് ചെയ്യപ്പെട്ട
ഓൺലൈൻ വിലാസങ്ങളിൽ നിന്ന്
ഒരു ഫേക്ക്ഡാറ്റയിലേക്ക്
അടർന്നു വീണ പരിചയങ്ങൾ..
മുഖമില്ലാത്തവരുടെ
വേദപുസ്തകത്തിൽ
വായിക്കാനാവാത്ത ചില ലിപികൾ..!

മൃതദേഹങ്ങളാണ്‌
നാം പലപ്പോഴും..
യാത്രകളുടെ നൈരന്തര്യങ്ങളിൽ
മാഞ്ഞുപോയ കാൽപാടുകളിൽ
തീർന്നു  പോയ ജീവിതങ്ങളെ കുറിച്ച്
ഉള്ളിൽ കരയുന്നവർ...
നിശ്ചലത കൊണ്ട്
ശരീരങ്ങൾ ആവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു;
മൗനം നാവിലസ്ഥിയാവുന്നു..!

ഈ ഗെയിമിൽ
നിന്റെ ശിഥിലമായ ചിന്തകൾ കൊണ്ട്
ഞാനൊരു മാപ്പ് വരച്ചെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്..
ഇനിയുള്ള വഴികളിലേക്ക്
തുറക്കപ്പെടുന്ന താക്കോൽപഴുതാണത്..!
അടുക്കും ചിട്ടയുമില്ലാത്ത
നിന്റെ ഓർമ്മകൾ കൊണ്ടൊരു
നാവിഗേഷൻ കൂടി വേണം..!!

മരണത്തിന്റെ മധുരം;
ജീവിതത്തിന്റെ കയ്പ്..!

അതേ,
പലപ്പോഴും രുചികൾ
പരസ്പരം ഭോഗിക്കുന്ന
ലൈംഗികഅഭയാർത്ഥികളാണ്...!!

⚪⚫⚪⚫⚪⚫

........

🔽🔼🔽🔼🔽
യാത്രകളുടെ മണമുള്ള
തുറമുഖം;
കടലിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക്
തുളഞ്ഞിറങ്ങാനുള്ള
കഠാരികൾ പോലെ
കപ്പലുകൾ..!
മഞ്ഞു കുടഞ്ഞു
പാഞ്ഞു പോകുന്ന
കാറ്റിന്റെ ഉയിർപ്പാട്ട്;
വറുതിയുടെ നിറമുള്ള
ഓക്ക് മരങ്ങളുടെ
പിറുപിറുപ്പ്...!
നേരം വെളുത്തിട്ടും
മേഘപ്പുതപ്പിനുള്ളിൽ
മൂടിപ്പുതച്ചുറങ്ങുന്ന
സൂര്യബാല്യം;
മഴയേറ്റതു പോലെ
നനഞ്ഞ നിനവുകളുമായി
അവളുടെ
പുലർകാലം.....!

🔘🔘🔘
'എമ്മെ' എന്ന് പേരുള്ള
പെൺകുട്ടി
ആ തുറമുഖ നഗരത്തിൽ
എന്ത് ചെയ്യുന്നു..??

ഭൂപടത്തിൽ നിന്നും
അഴിച്ചെടുത്ത
മൺരേഖകൾ കൊണ്ട്
വരച്ചു തീർക്കാനാവാത്ത
ഒരു നഗരത്തിന്റെ ചിത്രം
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ
തിളങ്ങുന്നു..
ഒരു  ബ്രെഡിൽ
തേച്ചു തീർന്ന ചീസു പോലെ
അവളുടെ സങ്കടം
തേഞ്ഞു തീർന്നതാവാം...

🔘🔘🔘
ചോദ്യം അപ്പോഴും ബാക്കിയാണ്;
'എമ്മെ' എന്ന് പേരുള്ള
ആ തുറമുഖ നഗരത്തിൽ
പെൺകുട്ടി എന്ത് ചെയ്യുകയാണ്..??

ആ നഗരത്തിന്റെ പേരാണോ
ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പേരാണോ
"എമ്മെ"
എന്ന് സംശയിച്ചു
വായനയുടെ
സംത്രാസത്തിൽ പെട്ടുഴലുന്ന
അനുവാചകനെ കാണുമ്പോൾ
ഉള്ളിൽ പൊട്ടിയ ചിരിയൊതുക്കി
കവിയോർക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു;
അല്ല,
ശരിക്കും ആരുടെ പേരാണ്
"എമ്മെ"....????

കവിത നിശ്ചലമായ
തടാകമാകുന്നു..
അപ്പോഴാണ്..
അതേ..
അപ്പോൾ തന്നെയാണ്
കവിക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നത്.....!!

താൻ കവിയേ അല്ല !!!!!

താനൊരു കഥാകാരൻ  ആയിരുന്നു....!!!!!
താനെഴുതി തുടങ്ങിയ
കഥയായിരുന്നു അത്.....!!!!

വിസ്മൃതിയുടെ വിഹായസ്സിൽ നിന്ന്
അടർന്നു വീണ
സ്മൃതിയുടെ നനവുള്ള
സലിലദളങ്ങൾ
അയാളെ പൊതിയുകയാണ്‌..
പൊഴിഞ്ഞു പോയ
തൂവൽ  തേടി
പറന്നു പോയ പറവയെ പോലെ
അഴിഞ്ഞു വീണ
കാലത്തിന്റെ ചരടുകൾ
അയാൾ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു...!!

ശരിക്കുമതൊരു മരുഭൂമിയായിരുന്നു..
ഒട്ടകമായിരുന്നു..
മണൽക്കാറ്റായിരുന്നു....!!
അതായാളായിരുന്നു......!!
അത് ഞാൻ തന്നെയായിരുന്നു.....!!

🔘🔘🔘
അപ്പോൾ എമ്മെ ആരായിരുന്നു ??
നിനക്കിപ്പോൾ ഓർമ്മ വരുന്നുണ്ടോ??

🌎ഗുൽമോഹർ പൂത്ത
പാതയോരങ്ങളിൽ
പ്രണയത്തിന്റെ
പ്രാപ്പിടിയൻ മിഴികളുമായി
ഞാൻ നിന്നെ കാത്തു നിന്നിരുന്നു ..
വയലറ്റ് നിറമുള്ള
ആകാശമെന്നു
ഞാൻ നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെയും,
ചോര തെറിച്ച നിലാവിനെ
ചവച്ചരക്കുന്ന സ്രാവുകളെന്നു
നീയെന്റെ ചുംബനങ്ങളെയും
പേരുവിളിച്ച സായാഹ്നങ്ങൾ....!!

ഉടലുകൾക്കിടയിൽ
നിഴലുകൾക്കിഴയാൻ പോലും
ഇടമില്ലാതെ പോയ
രാപ്പകലുകളിൽ നിന്ന്
നമുക്കിടയിലലിഞ്ഞു പോയ
മൌനത്തിന്റെ സാഗരം;
വിരഹത്തിന്റെ മരുഭൂമി..!!

എമ്മെ എന്ന് പേരുള്ള പെൺകുട്ടി
നമുക്ക് പിറക്കാനിരുന്ന
നമ്മുടെ മകളായിരിക്കണം....!
അതുമല്ലെങ്കിൽ
ഞാനെഴുതാനിരുന്ന കവിതയുടെ
പേരായിരിക്കണം;
എഴുതിയെഴുതി കഥയായിത്തീരുന്ന
ചില കവിതകൾ.....!!!!

🔴🔵🔴🔵🔴🔵

വെറുപ്പ് എന്ന്  പേരുള്ള രാജ്യം;
കറുത്ത നിലാവിന്റെ
അതിർത്തി രേഖകൾ...
ചോരയുടെ മണമുള്ള നിഴലുകൾ കൊണ്ട്
ഭൂമിയെ മുറിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു..!
ആർത്തവം നിലച്ച പെണ്ണിന്റെ
ഊഷരമായ സ്വപ്‌നങ്ങൾ പോലെ
പുഴകൾ;
ഒഴുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വത്വം പേറി
മണൽച്ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ
കബറിടം തേടുന്നു...

അടർന്നുവീണ തൂവലുകളെ കുറിച്ച്
നോവുന്ന പക്ഷിയുടെ
പാട്ടിന്റെ  താഴ്‌വരയിൽ
കാലം അസ്തമിക്കുന്നു..!

ഇടറിവിണ്ട പരിണിതിയുടെ
തൂക്കുപാലങ്ങൾ താണ്ടി
ഭൂതത്തിലേക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്ന
തീവണ്ടിക്കിനാവിൽ
ഞാനെന്നെയും നിന്നെയും
തിരയുന്നു....!!

ആകസ്മികമാണോരോ
യാത്രയുമെന്നു
പിറുപിറുക്കുന്ന വാലാട്ടിക്കിളിക്ക്
നിന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ നിറം..

വിരഹമെന്നു പേരിട്ട വഴിയുടെ
ഒറ്റക്കിതപ്പുള്ള ചെരുപ്പടയാളങ്ങൾ..
ബാക്കിവെച്ച കളിമൺയാത്രയിൽ
കുഴയുന്ന പാദങ്ങൾ..

രാഷ്ട്രമീമാംസയിൽ
മാംസം മണക്കുന്നു
രാഷ്ട്രീയത്തിൽ
രാഷ്ട്രം ചുവക്കുന്നു..!!

പ്രേമമെന്നു വിളിക്കാൻ പാകത്തിൽ എന്റെ ഹൃദയം ചുരക്കുന്നു
നിന്റെ ആത്മാവിൽ ഞാനെന്റെ
പ്രണയം വരക്കുന്നു..

മറന്നുപോയ പശുവിന്റെ
അകിടാണ് കാലം
മരിച്ചു പോയ കിടാവിന്റെ
ഖബറാണ് കലഹം..!

പശുവിറച്ചി തിന്നത് ഞാനല്ല
പശി നിറച്ചു തന്നതെന്റെ ഉദരമല്ല..
എന്നിട്ടും നിന്നെ പ്രേമിച്ചതിന്റെ പേരിൽ
ഞാൻ മരിച്ചു വീഴുന്നു..!!

നീ കരഞ്ഞു കണ്ണുകളിൽ കുരുത്ത
കണ്ണീർക്കടലിൽ
എന്റെ വേദനയുടെ തിരകളുണ്ട്..
മറക്കാതെ നീയത്
ഹൃദയത്തിൽ കൊരുത്തു വെക്കുക..
ഇനിവരും ജന്മത്തിൽ
പശുവില്ലാക്കാലത്തിൽ നമുക്ക്
പിറവിയെടുക്കാം....
പ്രണയം കൊണ്ടൊരു രാജ്യമുണ്ടാക്കാം.........!!!

......

ഡോംബിവിലിയിലെ സായാഹ്നങ്ങൾ
വടാപാവിന്റെ മണമുള്ള മൗനങ്ങൾ കൊണ്ട്
നമ്മൾ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു..

ഒരു ട്രെയിനിന്റെ വാഗൺട്രാജഡികളിൽ നിന്ന്
പുനർജനിച്ചു
ജീവിതത്തിന്റെ നഗരകാണ്ഡത്തിലേക്ക്
നടന്നുപോകുന്ന ആൾക്കൂട്ടങ്ങൾ..
ചീഞ്ഞു തുടങ്ങിയ തക്കാളികൾ
പീറപ്പലകയിൽ നിരത്തിവെച്ച്
തന്റെ പറഞ്ഞുതേഞ്ഞ ശബ്ദം കൊണ്ട്
വിലപറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വൃദ്ധ..
ഇളനീർ കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ
തന്റെ വരവുകാരെ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മദ്രാസിബാബു..
ചുറ്റിലും,
ശബ്ദങ്ങളുടെ ഒരു കടലിരമ്പുന്നു..!

തകരഷീറ്റുകളുടെ ആകാശങ്ങൾ
നിരത്തി വെച്ച ചേരിയുടെ
നരച്ചുപോയ ലോകം പിന്നിൽ മറച്ചു പിടിച്ച്
ചതുരനാകാശങ്ങളുടെ കോൺക്രീറ്റ് കാഴ്ചകൾ കൊണ്ട്
നഗരം ചിരിക്കുന്നു....!

നമുക്കിടയിൽ നിന്നും മാഞ്ഞു പോയ നിമിഷങ്ങളിൽ നിന്ന്
നഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയ നമ്മളെകുറിച്ചു
ഓർമ്മ വരുന്നു..
ഓരോ തെരുവിലും  ഓർമ്മകളുടെ വാണിഭശാലകൾ തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു..
നിശ്ശബ്ദമായ കരച്ചിലിനൊടുവിൽ
താന്താങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളും പേറി
എല്ലാവരും മടങ്ങുന്നു;
അഭിശപ്തമായ ജീവിതത്തിരക്കുകളുടെ ആൾക്കടലുകളിൽ ഒലിച്ചു പോകുന്നു...!

പ്രാവുകൾ ചിറകടിച്ചുയരുന്ന നടപ്പാതയിലൂടെ
കൈകൾ കോർത്ത് പിടിച്ചു നടക്കാം..
ചിറകില്ലാത്ത പ്രാവുകളാണ് നമ്മൾ എന്ന്
പരസ്പരം ഉരുവിടാം..
പ്രണയത്തിന്റെ പാദമുദ്രകൾ അണിഞ്ഞു
സ്നിഗ്ധമായിതീർന്ന വഴിയിൽ നമ്മളെ മറന്നു വെക്കാം..!

ഭാംഗിന്റെ ലഹരിപുതച്ച രാത്രിക്ക് മുൻപ്
നമ്മൾ പിരിഞ്ഞു പോവുകയാണ്..
ബീറ്റ് പോലീസിന്റെ പരുക്കൻ ശബ്ദങ്ങൾക്കും,
ബംഗാളി പിമ്പിന്റെ കുഴഞ്ഞു തുടങ്ങിയ ഇടപാടു വിളികൾക്കുമപ്പുറം,
നിരത്തിൽ നമുക്കിടയിലെ അകലങ്ങൾ കൂടി വരുന്നു..
എതിർ ദിശയിലേക്ക് ഒഴുകി പരസ്പരം നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകുന്ന
രണ്ട് പുഴകൾ..

അതെ,
മൗനത്തിന്റെ ഈ കടലാണ്
ഇനി ബാക്കിയുള്ളത്...!!

🎑

.......

#യക്കൂസ
എന്ന് പേരുള്ള
രാജ്യം..!
കടന്നുകയറ്റങ്ങളുടെ..
കള്ളത്തരങ്ങളുടെ..
പിടിച്ചുപറിയുടെ
നിയമപുസ്തകം,
ന്യായം പറയുന്ന രാജ്യം...!

നീതിമാൻ ആവുക
എന്നത്
അവിടെ കഴുവേറ്റപ്പെടാൻ
പര്യാപ്തമായ കുറ്റമാണ്..
ഏറ്റവും വലിയ കൊള്ളക്കാരൻ
#യക്കൂസയിലെ രാജാവ്..!

ശരികളെ തെറ്റുകൾ
വിഴുങ്ങിയ ദിവസങ്ങളാണ്
അവിടെ എപ്പോഴും..
വെളിച്ചത്തെ ഇരുട്ട് വിഴുങ്ങിയ പോലെ..
അതുകൊണ്ട്,
യക്കൂസയിലെ ദിവസങ്ങൾ
രാതികൾ മാത്രം കലർന്നവയായിരുന്നു..
പകൽ
വെളിച്ചം
പ്രഭാതം
സൂര്യൻ
ചന്ദ്രൻ
നക്ഷത്രങ്ങൾ
തുടങ്ങിയ വാക്കുകൾ അവർക്ക്
അറിയുക പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല..

തീ
കനൽ
വൈദ്യുതി
ബൾബ്
ടോർച്
കാഴ്ച
അവർക്ക് അറിയാത്ത വാക്കുകൾ ഇനിയുമുണ്ട്..!

അവർക്ക് കണ്ണുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും
കനത്ത ഇരുട്ടിൽ കാഴ്ചയുടെ പ്രസക്തി ഇല്ലായിരുന്നു..
അതുകൊണ്ടു തന്നെ അന്ധത എന്നതും അവർക്ക് മനസ്സിലായില്ല..

ദിവസങ്ങൾക്കിടയിൽ തുടക്കവും ഒടുക്കവും ഇല്ലായിരുന്നു..
അതുകൊണ്ടു തന്നെ
സമയവും..
ജനിച്ചതു മുതൽ മരിക്കുന്നത് വരെ
ഒരൊറ്റ ദിവസം!

അവരുടെ വീടുകൾ
ഇരുട്ടുകൊണ്ടു നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട
വെറും സാധ്യത ആയിരുന്നു.
വസ്ത്രങ്ങളും
ആഭരണങ്ങളും
ഇരുട്ടെന്ന വെറും സാധ്യത ആയിരുന്നു..
ഓരോ യക്കൂസക്കാരനും
മണം കൊണ്ട് പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞു..
സ്പർശനങ്ങൾ കൊണ്ട് സംസാരിച്ചു..!

ശബ്ദങ്ങളുടെ
കടലിൽ പോലും
പരസ്പരം മണത്തു
സ്പർശിച്ചു അവർ
ആശയവിനിമയം ചെയ്തു..

അവർക്ക് ശബ്ദങ്ങൾ
അവരല്ലാത്തവരെ
അകറ്റാൻ വേണ്ടിയുള്ള
ആയുധമായിരുന്നു

#യക്കൂസ
എന്ന രാജ്യത്തിൽ
വിശക്കുന്നവർ ഇല്ലായിരുന്നു;
അത് കൊണ്ട് തന്നെ പട്ടിണിയും..!

പരസ്പരം കൊള്ളയടിക്കപ്പെടാനുള്ള
ജനതയെന്നു മാത്രം
അവർക്ക് അവരെ കുറിച്ച് അറിയാമായിരുന്നു..
അവരുടെ ദൈവം, സാത്താനും
അവരുടെ സാത്താൻ, ദൈവവുമായിരുന്നു...!

ഭക്ഷണം വേണ്ടാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ അവർക്ക്
ദഹനേന്ദ്രിയങ്ങളും,
ശൗച്യാലയങ്ങളും,
അടുക്കളയും,
കൃഷിയും,
തോട്ടങ്ങളും,
ഹോട്ടലും,
ഡയ്‌നിംഗ് ടേബിളും
ഒന്നും ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല..

അവർക്കിടയിൽ ആണും പെണ്ണും
ഇല്ലായിരുന്നു
അല്ലെങ്കിൽ അവർ ഒരേ സമയം
ആണും പെണ്ണുമായിരുന്നു..
മുന്നിൽ ലിംഗവും
പിന്നിൽ യോനിയും
വലിയ മുലകളും
എല്ലാവർക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു..
ആർക്കു ആരെയും ഭോഗിക്കാമായിരുന്നു..
അത് കൊണ്ട് തന്നെ
യക്കൂസയിൽ പീഡനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..

പരസ്പരം കൊള്ളയടിക്കപ്പെടാനുള്ള
സാത്താന്റെ സന്തതികൾ
എന്ന് അവർ പാടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു..

#യക്കൂസ
എന്ന രാജ്യത്തിലെ
ദിവസം
ഇരുട്ടിന്റെ
നഗ്നതയാണ്..
മണങ്ങളുടെ
വേഴ്ചയാണ്....!

സമയമാപിനികളുടെ
ഇങ്ങേയറ്റത്തെ
വെളിച്ചത്തിന്റെ രാജ്യത്തു നിന്ന്
പകലുകളുടെ മറവിലെ
ഇരുട്ടുകളിൽ പൂക്കുന്ന
ലിംഗങ്ങൾ കൊണ്ട്
സംസാരിക്കുന്ന പ്രജകളിലൊരാളായി
നിൽക്കുമ്പോൾ
യക്കൂസയിലെ കറുത്ത നിറമുള്ള
ദിവസത്തെ സ്നേഹിച്ചു പോകുന്നു..

കാരണം
യക്കൂസയിൽ
പത്തുവയസ്സുള്ള
(ആൺ/പെൺ)കുട്ടികൾ
തൂങ്ങിമരിക്കാറില്ല......!

പരസ്പരം കൊള്ളയടിക്കപ്പെടാനുള്ള
സാത്താന്റെ ജനത
ഒരേസമയം
ഇരകളും, വേട്ടക്കാരുമായി
തങ്ങളുടെ ദൈവപുസ്തകത്തെ
സ്വാർത്ഥകമാക്കുന്നു..!!

....🎑....

..........

ഒറ്റയടിപ്പാതകൾ
ഇടയ്ക്കു മുറിയുന്ന
നദികളാണ്..
കടലിന്റെ മണമുള്ള
പെരുവഴിയിലേക്ക്
ചേരുവാനാകാതെ
ഓരോ പാതയും
മരിച്ചു തീരുന്നു..!

ഇടയിലൊരു
ഇലഞ്ഞിമരത്തിന്റെ
ഇല്ലാത്തണൽ..
വെയിൽ കത്തിവീഴുന്ന
പകൽച്ചുരങ്ങൾ..
വിയർപ്പിന്റെ ചൂരുള്ള
യാത്രകൾ..

മുറിഞ്ഞു പോയ
പരശ്ശതം നദികളെ
പാദമുദ്രകൾ കൊണ്ട്
അളന്നെടുക്കുന്നു..
ഒന്നിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക്
സംക്രമിക്കുവാൻ
നിശ്വാസങ്ങളുടെ
പാലം മെനയുന്നു..

മൗനത്തിന്റെ മേഘശാഖികൾ
മഴപ്പൂവുകളുതിർത്തു
നനഞ്ഞു തീർന്ന ജീവിതം,
എന്നിട്ടും
മരുഭൂയിലെ മണൽ വഴിയിൽ
ചുട്ടു പൊള്ളുന്നു..

ഒറ്റയടിപ്പാതകൾ
തന്നിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങുന്ന
നമ്മിലെ സ്വത്വമാണ്..
നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ കാലങ്ങളെ
പിന്നിലെ കാലടിപ്പാടുകളിൽ
മനപ്പൂർവ്വം മറന്നു വെച്ച്
യാത്ര തുടരുന്നു...
സത്യത്തിൽ,
നാം നമ്മളെ തന്നെയാണ്
ഉപേക്ഷിക്കുന്നത്...!!

🎑

..........

നിശ്ശബ്ദതയുടെ താഴ്‌വരയിൽ
ശൈത്യം പൂക്കുന്ന ദലമില്ലാമരങ്ങൾ..
ശരത്കാലത്തിന്റെ ശോകശിഖിരങ്ങൾ..
സ്മൃതിയെന്നു പേരുള്ള ഋതുവിൽ
മൃതി രുചിക്കാത്ത മൗനങ്ങൾ..!
മേഘച്ചവർപ്പുള്ള മഴരുചികളിൽ നിന്ന്
വേനൽമണങ്ങളെ പകുക്കുന്ന കാനൽ....!

മരുഭൂമിയിൽ നിന്ന്
മൊഴികളുടെ പുഴ പൊട്ടിയൊലിക്കുന്നു....
വിപ്ലവങ്ങളുടെ ചായക്കോപ്പകൾ
നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന മജ്‍ലിസ്..
കവിതകളുടെ പട്ടം പറക്കുന്ന
ആകാശത്തിൽ നിന്ന്
ഒളിച്ചോടിപ്പോന്ന മേഘങ്ങൾ..

ഒറ്റപ്പെട്ടവരുടെ മരണങ്ങളിൽ നിന്ന്
ജീവിതം  പകുത്തെടുത്ത
കുന്തിരിക്കത്തിന്റെ ചൂരുള്ള
കഫൻനിനവുകൾ

ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ദേഹങ്ങളിൽ നിന്ന്
പറന്നുയരുന്ന മുൻപേ
ചിറകു കുടഞ്ഞു തയ്യാറാവുന്ന
കിനാവിന്റെ പക്ഷികൾ...

ഇരുട്ടിന്റെയത്രക്ക് അപരിചിതമായ
നോട്ടങ്ങളിൽ നിന്ന്
അഴിച്ചെടുത്തു നെയ്യുന്ന
ഒരു നിമിഷം;
പരസ്പരം തിരിച്ചറിയാതെ
ഉടലറ്റു പോയ രണ്ട് നിഴലുകൾ...!!

🎑